
تهمینه با انوشیروان چنان اطراف کوه را میگشتند انگار سر به کوه گذاشته بودند که به مقصودشان که رستم بود برسند. چند ساعت تلاش نتیجهای نداشت. اشک از چشمان تهمینه چون سیل جریان داشت. او پدرش را در کوهی جستجو میکرد که درندگان در آن جولان میدادند.
در کنار صخرهای در بالاترین نقطه کوه صدای ضعیفی شنیدند. دنبال صدا رفتند. انوشیروان زودتر خودش را با صدا هماهنگ کرد و به صاحب صدا نزدیک شد. رستم خونآلود و خاک به صورتش گردپاشی کرده بود.
تهمینه تا این صحنه را دید فریاد کشید که: «بابا چرا خودتو اینجوری بهم نشون دادی؟ مگه مردها تو سختیها جا میزنند؟» و خودش را روی رستم انداخت.
هر چه رستم میخواست بگوید تهمینه، لبهایش تا ته بیشتر توان نداشت و چند بار سعی کرد تهمینه بگوید و بار پنجم که «ته» گفت چشمهایش خیره به تهمینه شد.
انوشیروان دست به نبض رستم زد، شاید زدن نبض رستم چیزی غیر از وداع را زمزمه کند، ولی نه، نبض هم آب پاکی را بر دستان تهمینه ریخت و ....
چند قدم آنطرفتر سفیدی عجیبی جلب توجه میکرد. انوشیروان که جلوتر رفت خرسی را دید که گلوله او را هم به کام مرگ کشانده بود. داستان مثل طلوع صبح برایش روشن شد.
تهمینه کنار بدن پدرش چیزهایی با خودش میگفت: «رستم بابا ....»
انوشیروان دستی بر صورت تهمینه کشید، دستانش نمناک شد. انوشیروان بلند شد.
ولی تهمینه فریادی سوزی کشید و روی زمین افتاد.
هرمز در کوهها با سرگردان چشمانش را میگرداند و پاهایش را امر به جلو رفتن کرد. انوشیروان خود را به کنار تهمینه و رستم رساند.
هرمز صخرهای دید، حسی به او میگفت که رو به همان صخره برود. در نزدیکی صخره کمی آب دید که در چالهای بود. با کمی آب لبهایش تر شد. جلوتر رفت.
صحنهای که دید کوه را تیرهرنگ کرد، انگار کوه هم حس غریبی داشت.
رستم، رفیق قدیمیاش ... و تهمینه، دختری که به پدرش رفته بود، نترس و بیباک؛ ولی اینجا انگار تسلیم تقدیری سخت شده بود و انوشیروانی که زانوی غم در بغل گرفته و گوشهای ولو شده.
انوشیروان متوجه هرمز نشد. هرمز انوشیروان را تکان داد، ولی نه، او در دنیای دیگری سیر میکرد.
ناچارا ناامید از انوشیروان، چهرهاش را به سمت چشمان بستهی تهمینه برگرداند. تمام چیزی که همراهش بود کمی آب بود که چند دقیقه قبل همراه خود کرده بود.
آب را بر صورت تهمینه زد. پلک چشمان تهمینه کمی تکان خورد. چشمانش دوباره به دنیا باز شد و کمکم چشمانش کاملاً دنیایی دیگر را دید.
آن بیهوشی و باز شدن چشمانش برای تهمینه حکم مرگی سخت را داشت که تهمینه را با دنیای جدید مواجه میکرد.
چشمهای بیرمقش که باز شد، چهرهای را دید که شبیه عمو هرمز بود.
هرمز فریاد زد: «تهمینه دخترم!»
صدا هم آشنا بود.