
لحظهای باور کن که زندگی دندهعقب داشت...
چه کارهاکه میتوانستیم بکنیم و نکردیم؛
چه انتخابهایی که به زبالهدان تاریخ نمیفرستادیم،
چه آدمهایی که رهایشان نمیکردیم،
چه فرصتهایی که از آن بهره میگرفتیم،
چه کتابهایی که میخواندیم،
چه فیلمهایی که میدیدیم،
چه آدمهایی که دنبالشان راه میافتادیم...
و چه، و چه، و چه...
چرا حالا اینها را میگوییم؟
چون مسیر زندگی را طی کردهایم،
چون این تجربهها را آموختهایم،
چون سرد و گرم روزگار را چشیدهایم.
حالا که به عقب برمیگردیم،
میپرسیم چرا اینطور شد و آنطور نشد؟
چون جاده را پیمودهایم و به نقطهای رسیدهایم
که گذشته برایمان معنا پیدا کرده است.
اما اگر آن راه را نرفته بودیم،
ما همان آدم گذشته بودیم، بیتجربه و خام؛
پس باز همان کارها را میکردیم،
و باز همان مسیر را میرفتیم.