
لبخندش دستی داشت که دل آدم را نوازش میکرد.
هر نگاهش داستان نمینوشت؛ عشقنامه مینوشت.
در حرفهایش چیزی بود که حتی در عاشقانهترین ترانهها پیدا نمیشد.
هر قدمش با ضربان قلبم چنان هماهنگ بود که انگار سمفونیای پنهان میان ما نواخته میشد.
اما افسوس...
باید گفت «بود»؛
و نمیتوان نوشت «هست».