
ایرانِ جانم،
من تو را در گویِ بلورینِ تاریخ چنان موشکافانه نگریستهام که گویی هر حادثه، هر فراز و فرود، هر جنگ و هر صلح، هر تلخی و هر شیرینی، بارها در برابر چشمانم زاده و دوباره خاموش شده است. تو مسیر بلندت را با پیروزیها و شکستها، با امیدها و اندوهها، با روزهای روشن و شبهای سنگین پیمودهای تا به امروز رسیدهای.
آنچه از تو در دفتر خاطراتِ این خاکِ کهن ثبت شده، همیشه شیرین نبوده؛ چهبسا تلخیها بر شیرینیها چربیده باشد. اما مگر نه اینکه معشوق را باید با گلها و خارهایش، با لبخند و اشکهایش دوست داشت؟ من نیز تو را چنین دوست میدارم؛ با همهٔ آنچه داشتهای و با هرآنچه خواهی بود.