پست ۵۱۳

به نام خدا
۲۴ آبان ۱۳۷۰
توپ از دستم در رفت و خورد به فاطمه.
نگاهی به من کرد؛ نگاهی که انگار میگفت: «تو غلط کردی توپ به من زدی!»
گفتم: ـ جنایت که نکردم!
فاطمه گفت: ـ چرا، جنایت کردی! توپ زدن به یه دختر جنایته!
بعد توپ را برداشت و محکم کوبید توی صورتم.
ـ دفعه آخرت باشه، حسین!
جوابش را ندادم. راهم را کشیدم و رفتم داخل خانه و در را بستم. شلنگ آب را به شیر وصل کردم و صورتم را که از گردوخاک کثیف شده بود شستم.
هنوز صورتم را خشک نکرده بودم که دوباره در زد.
فاطمه بود.
گفت: ـ حسین، میای بازی کنیم؟ فقط حق نداری توپو به من بزنی.
گفتم: ـ باشه.
چند بار توپ را به طرفش انداختم، اما یکدفعه از لجش توپ را طوری زدم که لباسش خاکی شد.
دوباره عصبانی شد. توپ را برداشت، به آب جوی زد و همان توپ کثیف را پرت کرد طرف صورتم.
دلم میخواست من هم توپ را محکم بزنم توی صورتش، ولی با خودم گفتم: «دختره، گناه داره.»
دوباره رفتم خانه و صورتم را با شلنگ شستم.
این بار داوود در زد.
ـ حسین، میای بازی کنیم؟ فاطمه هم هستها!
دوباره بیرون رفتم.
فاطمه یک نگاه به من کرد. از همان نگاهش دوباره ازش بدم آمد.
این بار دیگر تصمیم گرفتم مراعات دختر بودنش را نکنم.
توپ را با تمام زورم پرت کردم طرف صورتش.
توپ به صورتش خورد و صورتش کمی قرمز شد.
طفلکی، ولی باز هم کوتاه نیامد.
آمد جلو و گفت: ـ حسین، یه دقیقه سرتو بنداز پایین و چشماتو ببند. یه چیز خوب میخوام بهت بدم.
چشمهایم را بستم.
یکدفعه توپ را از نزدیک محکم کوبید توی صورتم.
دردش آنقدر زیاد بود که نزدیک بود گریهام بگیرد.
فاطمه گفت: ـ مرد که گریه نمیکنه، حسینجان!
بعد توپ را طرفم گرفت و گفت: ـ تو هم بزن تو صورتم. درد من درنمیاد.
نگاهش کردم و گفتم: ـ دختری... دلم نمیاد بزنم تو صورتت.