
پست۵۱۲
به نام خدا
این مجموعه داستانی کاملاً تخیلی است و بر پایهٔ خاطرات واقعی نوشته نشده است. نام نویسنده و شخصیتهای داستان نیز کاملاً انتخابی هستند و هرگونه شباهت احتمالی میان شخصیتها، نامها و اتفاقات داستان با افراد یا رویدادهای واقعی، صرفاً تصادفی است.
شروع
یک روز، وقتی حسین خانه نبود، فهیمه کلیدی را که از قبل در کلیدسازی ساخته بود، از جیبش درآورد و قفل صندوقچه را باز کرد.
چیز خاصی داخل صندوق نبود؛ جز یک دفتر کهنه با طرحی مربوط به دههٔ شصت.
فهیمه از تعجب نزدیک بود شبیه علامت تعجب شود!
با خودش گفت:
«یعنی حسین تمام این سالها صندوقچه را فقط به خاطر یک دفتر کهنه قفل میکرد؟ مگه توی این دفتر چی نوشته که شوهرم از من قایمش میکرد؟»
چند لحظه به دفتر خیره ماند.
بعد با خودش گفت:
«باید بخونمش.»
دفتر را باز کرد.
روی صفحهٔ اول با خطی کودکانه نوشته شده بود:
۱۳۷۰/۸/۲۳
«من ده سالمه. میخوام خاطرههامو توی این دفتر بنویسم، چون میگن خاطرهها وقتی نوشته بشن، وقتی بزرگ بشیم برامون زنده میشن و میشن عین یادگاری رو نیمکت کلاس
من توی کوچه با دو نفر بازی میکنم. یکیشون فاطمه است که همبازی اصلیمه. اونم ده سالشه. یکی دیگه هم داووده که یه سال از ما بزرگتره و یازده سالشه.
به امید خدا از امروز هرچی توی کوچه پیش بیاد، توی دفتر خاطراتم مینویسم.
دیگه فکر کنم برای امروز بسه. از فردا شروع میکنم. الان خوابم میاد. صبح باید برم مدرسه.»
فهیمه چند ثانیه همانطور به صفحه خیره ماند.
آرام دفتر را بست.
اما کنجکاویاش بیشتر از قبل شده بود.
با خودش گفت:
«فاطمه کیه؟ فقط همبازی بچگیهای حسین بوده... یا...؟»