
کنار سطل زبالهٔ سرِ کوچه، رادیو ضبط قدیمیای را به امان خدا رها کرده بودند.
ناخودآگاه یاد دفترچهٔ خاطراتم افتادم.
وقتی به خانه رسیدم سراغ کتابخانه رفتم. چشمم به کتابهای جورواجور افتاد، اما دفتر خاطراتم نبود.
از همسرم پرسیدم: «دفترچهام را ندیدی؟»
گفت: «پسرت برده، آتش زده.»
با خودم گفتم حتماً یکی از رفیقهایش دفتر را دیده و از خجالت آب شده…
پی نوشت : این یک داستان خیالی است.