ددعوای فرسایشی جوی آب بین ما و اهالی روستا، که نمایندهشان همسایه بود، را بار اول ما—پیروز شده بودیم. اما این دفعه آنها برده بودند. مهم هم همین بود. مثل مسابقهای بود که تا دقایق آخر جلو باشی، اما بهیکباره گل بخوری و فقط وقت اضافه، یعنی مرحلهٔ تجدیدنظر، باقی مانده باشد.
آقایان وکلا میگفتند: «تجدیدنظر در ایران یعنی کشک!»
قضات تجدیدنظر استان که سه نفر تشریف دارند، با این همه پروندهٔ جورواجور روی سرشان، دیگر حال و حوصله بررسی یک جوی فکسنی را ندارند و احتمالاً پای رأی، بدون تماشای دقیق اوراق پرونده، مهر تأیید میزنند.
ولی «سنگ در تاریکی انداختن» ایرادی نداشت. احساس شکست خیلی بد بود. هزینهٔ دیوار را دوباره از کنار تر هم سختتر بود. تازه، ۲۰ متر از عرض این دیوار هم که به پایین می آمدی دیوار دیگری بود، که روستاییان برای باز کردن راه خودشان باید تخریبش میکردند.
همین شد که به امید به خدا تجدیدنظر زدم. شاید فرجی شد.
در مهلت ۲۰ روزه، لایحهٔ تجدیدنظر را آماده کردم. البته لایحه را به وکیلی دادم تا بنویسد؛ چون نوشتنش من را جان به لب میکرد. نمیدانم چرا هر وقت در این مرحله سراغ وکلا رفتیم، میل چندانی به کمک نداشتند؛ شاید چون احتمال موفقیت پایین بود.
وکیل لایحهٔ تجدیدنظر را نوشت. پرسیدم «چقدر تقدیم کنم؟»
گفت: «علیالحساب ۵۰۰ تومن بده.»
این اتفاقات تیر و مرداد ۱۴۰۱ بود. چند روز بعد هم دادخواست را نوشت. کمی بعد دادگاه ایراد نقص پرونده را گرفت. من هم رفع نقص کردم و وارد فصل سوم داستان، یعنی دادگاه تجدیدنظر، شدیم.