
؛ تا این ماجرای کسلکننده را خلاصه کنم بعضی از دوستان که میخوانند و دوست دارند تمام شود راضی باشند ولی مجبورم حداقل داستان را به پایان رسانده باشم.
پرونده به تجدیدنظر رفت. ۱۷ دی ۱۴۰۱ دادگاه تجدیدنظر استان، تحقیقات دادگاه بدوی ـ همان دادگاهی که رأی بر علیه ما صادر کرده بود ـ را کافی ندانست و از دادگاه بدوی خواست از همسایه شهودش را بخواهد، تحقیقات محلی انجام دهد و نظریه کارشناسی را برای رأی صادره کافی ندانست.
در تاریخ ۱۱ تیر ۱۴۰۲ همسایه دو شاهد آورد؛ یکی دهیار و نفر دیگر از روستای دیگری که همیشه برایش در دادگاه شهادت میدهد. چون من در اینترنت زیاد جستوجو میکردم، متوجه شدم که شهود نباید با کسی که علیه او شهادت میدهند خصومت قبلی داشته باشند. من هم دو سال قبل از دهیار روستا به اتهام کمک در تخریب دیوار منزل شکایت کرده بودم. همان شکایت را به دادگاه بردم و تقدیم قاضی کردم. قاضی گفت شهادت دهیار زیر سؤال است. دهیار و همسایه تعجب کردند که چرا رودست خوردند. من تقریباً آشنایی خوبی با قوانین پیدا کرده بودم.
شهود شهادت دادند. البته قاضی و دهیار خیلی سعی داشتند من را متقاعد کنند که دیوارم را با خرج همسایه جابهجا کنم، اما من گفتم فقط لوله میاندازم و بس. چند روز بعد هم پاسگاه پلیس به محل جوی آمد. رئیس شورای روستا آن روز گفت: «اگر همسایه هم بخواهد ما نمیگذاریم رضایت دهد، چون اینجا محل سیلاب است.»
هر چه بود، پاسگاه در تحقیقات از مردم شنید که آببری همسایه بر اساس اذن بوده و همین مبنای رأی قاضی شد. من هم در تحقیقات محلی نوشتم که خواهان (همسایه) همکاری نمیکند. آن روز مأمور پاسگاه میگفت: «آخر یک جوی آب باید از سال ۹۹ تا ۱۴۰۲ طول بکشد؟» گفتم: تقصیر دادگاههاست من که حاضر بودم برای حل مسئله، لولهگذاری انجام دهم.
چند روز بعد وقتی دیدم وکیل لایحه نمینویسد، خودم لایحهای نوشتم؛ با استفاده از آگاهیهایی که از قوانین پیدا کرده بودم. بعد آن را به وکیل نشان دادم. گفت: «واقعاً این متن را خودت نوشتی؟» گفتم: بله، خودم نوشتم. و چند عکس هم از اطراف تهیه کردم تا نشان دهم همسایه راه برای رفتوآمد دارد و اگر بخواهد لوله هم برایش میگذاریم.
بالاخره در تاریخ ۲۵ آذر ۱۴۰۲ رأی نهایی تجدیدنظر آمد و رأی قبلی نقض شد و بیحقی خواهان اعلام گردید. نوشته شده بود چون من حاضر به لولهگذاری هستم و مانع بردن آب نمیشوم، همسایه حقی ندارد. این رأی هم قطعی بود و حق اعتراضی به آن نبود.
هر چه بود، این سه سال و نیم هم گذشت؛ یعنی از ۲۴ فروردین ۱۳۹۹ تا ۲۵ آذر ۱۴۰۲، حدود سه سال و هشت ماه؛ پر از استرس، اضطراب و کشمکش برای یک جوی آب. من و روستاییان وهمسایه مثل دو کشور بودیم که سالها مقابل هم جنگیدیم، اما آخر به مواضع خود در مرز برگشتیم. او همچنان آبش را میبرد و وارد خانه هم نمیشود. خب اگر همان اول حرفِ حل اختلاف زده میشد، آیا این همه مشکل پیش میآمد؟
آیا این مشکل از دادگاههای ما نبود که سه سال مسئلهٔ یک جوی آب ۲۲ متری را کش دادند؛ چیزی که یا باید لوله کشیده میشد یا همینطور همسایه آبش را می برد؟ من از آن زمان دیگر نسبت به این روستا و آدمهایش و هرچه هست در این روستاها احساس بیتفاوتی و انزجار میکنم. دیگر برایم البته فرقی نمیکند کجا ی دنیا زندگی کنم، ولی از این روستا هم بیزارم.و واقعا سه سال وهشت ماه( ۳۲ ماه )عمرم تلف شد به خاطر یک عده روستایی که دنبال مسائل جزئی بودند که مثلا یک راه به راه موجودشان اضافه کنند.