
نظریه کارشناسِ اولِ پروندهی شکایت دوم، که در تاریخ ۸ فروردین ۱۴۰۱ صادر شد، چندان امیدوارکننده نبود. با چند وکیل و مشاور حقوقی مشورت کردم. همه گفتند که در مجموع، نظریه کارشناسی به نفع همسایه است. هرچند در آن حرف از لولهگذاری زده شده بود، اما کارشناس حقوق ارتفاقی را هم برای طرف مقابل پذیرفته بود و احتمال رأی علیه من وجود داشت.
به توصیه آنها، تصمیم گرفتم به نظریه کارشناسی اعتراض کنم تا هیئت سهنفره کارشناسی بیاید و دوباره موضوع را بررسی کند. یک خانم وکیل پرونده را دید و متن اعتراض را قبل از پایان مهلت هفتروزه قانونی تنظیم کرد. من نیز رسماً به نظریه کارشناس یکنفره اعتراض کردم.
چند روز بعد، ابلاغیهای در سامانه ثنا دریافت کردم. در آن نوشته شده بود که حالا که اعتراض کردهام، باید حقالزحمه هیئت سهنفره را پرداخت کنم تا کارشناسان بتوانند به محل جوی آب بیایند. حقالزحمه کارشناسی نفری ۸۰۰ هزار تومان بود و در مجموع دو میلیون و چهارصد هزار تومان میشد. مبلغ را در صندوق دادگاه واریز کردم.
هیئت سهنفره در یکی از روزهای اردیبهشت ۱۴۰۱ در روستا حاضر شد. پدرم هم آن روز از تهران به روستا آمده بود. دهیار، که قبلاً چند بار با پدرم بر سر موضوعاتی بحث کرده و جوابش را گرفته بود، در محل کارشناسی حاضر نشد. چون ما درخواست هیئت سهنفره کرده بودیم، باید برای استقبال از کارشناسان میرفتیم و طبق معمول چای و میوه هم آماده میکردیم. حالا یادم نیست خوردند یا نه.
از سه کارشناس، دو نفر کارشناس ثبتی و کارمند اداره ثبت سبزوار بودند و نفر سوم کارشناس کشاورزی بود که البته پستهکار هم بود. نکته جالب دیگر این بود که دخترخالهام، که عضو شورا بود، حضور داشت و انگار کفه ترازو در صحبتهایش بیشتر سمت همسایه سنگینی میکرد. شاید چون باز شدن راه و خراب شدن خانه ما به نفعشان بود. همسایه تقریباً همه ده را برای حمایت جمع کرده بود. یکی از آنها که بندهخدا پارسال از روی داربست افتاد و فوت کرد، آن روز با من درگیر لفظی شده بود. خدا بیامرزدش؛ دستش از دنیا کوتاه است. خاله و شوهرخالهام هم آنجا بودند و همین باعث شد همسایه ناراحت شود که چرا افراد دیگری حضور دارند.
در همان روز، دوباره بین همسایه و پدرم درگیری لفظی پیش آمد. هرچه بود، هیئت کارشناسی تلاش داشت میانجیگری کند و سروته این ماجرای طولانی و خندهدارِ جوی آب را جمع کند. به همسایه گفتند که بهترین کار این است که حالا که شورا حاضر است، کاغذی نوشته شود — یعنی ما — تعهد بدهیم که اگر آبش هدر رفت، خسارتش را بدهیم. اما همسایه مرغش یک پا داشت و مسئله را نپذیرفت. باز هم نه توافقی شد و نه فصل خصومتی.
کارشناسان هزینه ایابوذهابشان را گرفتند و رفتند. در ۱۷ خرداد ۱۴۰۱ ابلاغیه نظریه کارشناسی صادر شد. در کمال تعجب، کارشناسان سهنفره دقیقا همان نظریه کارشناسِ شکایت اول را کپی کرده بودند؛ فقط نام خودشان را جایگزین نام قبلی کرده بودند. حتی جوی ۲۲ متری دوباره ۱۶/۵ متر شده بود و دوباره نوشته بودند که حاضر به لولهگذاری مسیر جوی آب هستند.
نظریه جدید را دوباره پیش وکلا و مشاوران حقوقی بردم و پرسیدم آیا باید درخواست هیئت پنجنفره بدهم یا نه. اکثراً گفتند: «آنها هم همین را مینویسند یا بدترش میکنند.» بنابراین دیگر اعتراض نکردم. قاضی هم انگار آماده رأی دادن بود، چون مهلت نظارت را دیگر تمدید نکرد.