
امروز میخواستم نوشته بنویسم، ولی حقیقتش هرچی فکر کردم چیزی تو ذهنم نیومد.
گفتم از تاریخ بنویسم، دیدم تو اینترنت پره.
میخواستم از تفکر و روحیهی نقادی بنویسم، حوصلهی تجزیه و تحلیل ذهنی برای نوشتن یک پست را نداشتم.
حالم هم یک غمگین بود، تمرکز پایین بود.
سررسید چند سال پیش از کتابخونه برداشتم، چشمم خورد به دستنویس از دخترم.
برای من که نمیدونم احساس تمومشدگی، بنبست زیاد تو ذهنم میاد، این متن کودکانه خودش یک تسکین بود.
حالا همین متن با نام دستنویس دخترم یکم بهم امید داد به اشتراک با شما میذارم.
---
نازنین زینب تقوایی فرد
۱۴۰۳/۵/۴
آدمها…
خدا از هر چیزی به آدم نزدیکتر است؛ از ترسها، از خانواده، از زندگی.
خدا ما را آفرید، به ما جان داد و از روح خودش در ما دمید.
پس باید شکرگزار او باشیم.
خدایا، ما را یک لحظه به خودمان واگذار نکن.
آمدهام؛ پناهم بده.
از همه چیز راندهام؛ پناهم بده.
آمده بهار دلها من ماندهام؛ پناهم بده.
تویی که ما را آفریدی؛ تو خدای رحمانی.
خدایا شکرت که زندهام، که رحیمی.
خدایا شکرت که یک روز دیگر به من فرصت دادی.
خدایا شکرت که امروز سالمم.
خدایا شکرت که مسلمانم.
خدایا شکرت که شیعهی علی هستم.