
می بینم بین آنچه من مینویسم و آنچه دیگران مینویسند؛ فاصله بسیار است. خجالت میکشم، ولی دوبارهدوباره مینویسم. هوسی به سرم می زند؛ که هوس انتشار است. منتشر میکنم، میبینم کموبیش لایکی هست ولی کامنت کم شمار است . انگار نوشته ناهنجار است، ولی با این همه، خدا رو شکر که دستم همچنان خودکار است؛ چون همین چند خط نوشتن، قوت قلبی اندوهبار است.