
در ۱۴۱۶۳ روز از عمر مینویسم.
۱۴۱۶۳روز چیزی نبود جز دورریز ثانیه، اسراف نفس.
فکر میکنی دنیا همینقدر به تو مهلت میدهد؟
به دنیا خیلی خوشبینی حسین جان.
فکر میکنی لحظه زمامش در دست توست؟
لحظه در دست بالایی است.
پس همین نفس، همین دم و بازدم را هم به تو لطف کردهاند که در کف دستانت گذاشتهاند.
خدایت را شکر، خیلیها همین را هم ندارند.
از آن صد هزار که با هم در یک روز سفرمان در این دنیا بیوفا آغاز کردیم، ۳۷۰۵ از تو زودتر سفر را تمام کردهاند.
تو هم حسین آقا باید با آنها مجدداً همسفر شوی:
> اَلسَّلامُ عَلى اَهْلِ الدِّیارِ مِنَ الْمُؤْمِنینَ وَالْمُسْلِمینَ
اَنْتُمْ لَنا فَرَطٌ وَنَحْنُ اِنشآءَ اللَّهُ بِکُمْ لاحِقُونَ.

یک سؤال:
راستی مگر میشود ما یک سفر را شروع کنیم و بدون هیچ بعدی تمام شود؟
نمیدانم، عدهای همین را میگویند.نظرشان است.
مگر میشود یک سفر ما بعد مقصد نداشته باشد؟
هر چه هست، تو که اعتقاد داری هست.
به دیگران چه کار داری؟
کار و وظیفه خودت را انجام بده.
وسایلت را برای سفر آماده کن.
میدانی چهقدر عقبافتادگی داری.
خودت میدانی چه کارهای.
میدانی که مصداق ظلمت نفسی هستی.
چرا این دست و آن دست میکنی؟
کجایی؟
گیج میزنی.
چشم بههم بزنی، ثانیههایش مثل همین ۱,۲۲۳,۶۸۳,۲۰۰ که گذشته،
و دقیقههایش مثل همین 20,395,246 گذشته،
و ساعتهایش مثل همین 339,921 ساعت گذشته،
و روزهایش مثل همین ۱۴۱۶۳ روز گذشته میگذرد.
البته اگر عمرت به دم و بازدمی بند نباشد... حسین!
۱۱۳,۳۰۷ ساعت خوابیدی، دریغ از یک رویای صادقه.
۲۶۵,۱۳۸,۱۹۴ بار پلک زدی، کدامشان پلکی بود که چشمانت به صورت ماهرو گل نرگس روشن شود؟
۲,۰۲۳ هفته از عمرت گذشته، برنامه هفتگیات کجاست که عمرت را سر و سامان دهد؟
دوشنبه به دنیا آمدی که دوشنبه روز امام حسین است.
حتی نسیمی از دم مسیحایی امام حسین طراوتبخش صورتت شد؟ البته مقصرش خودت بودی.
همینجا بس است...
اسم امام حسین آمد، بهتر است که پایان بدهی.
که:
> اِنَّ الحُسَین مِصباحُ الهُدی وَسَفینةُ النَّجاة.
راه نجات عمرت همین جمله بالاست .

تو راه خودت برو با همه سختیها.
دلنوشتهای بود برای خودت،
برای دل سنگت که نرم شود،
و برای غفلتی که به جانت افتاده.