
در کنار رودخانهی مهرت چادری میزنم و شب را همانجا اطراق میکنم.
با خود میگویم: هرچه هست، همین امشب است.
فردا دوباره شهری است پر از نگاههای پرنفرت، دورویی، فریب و نیرنگ.
آنچه من امشب میخواهم، تنها کمی آرامش است.
چیزی زیادی نمیخواهم، همین را از من دریغ نکن.
میدانی، شهر پر از هیاهوهای تقریباً هیچ است؛
هیچهایی درهمتنیده و مارپیچ،
و آدمهایی مضطرب و گیج.
میدانی، رودخانه و شهر هر دو خیالاند،
اما نه، خیال نیستند...
خودِ حقیقت زندگی ما آدمها هستند.
با همهی اینها، گمان میکنم مهرت را رایگان تقدیم نمیکنی.
از صندوقِ قرضالحسنهی نگاهت کمی «قرض نیکو» میخواهم،
تا وامدارِ تو باشم.
گفتی: «قرضت را باید پس بدهی.»
پرسیدم: «چگونه؟»
گفتی: «آنچه از مهر نگاه من گرفتی،
بر صفحهی کاغذ بنگار، تا دیگران هم بدانند.»
و این شد ادای دینم.
فردا در شهر تو را خواهم جُست،
اما هرگز نفهمیدم تو که بودی...
گفتی: «مهم نیست که من کیام،
مهم این است که تو دیگر به من نیازی نداری.
مهرِ نگاه من، خودِ من است.
تو اکنون واجدِ عشق شدی،
حتی برای آدمهای سرشار از کینه و نفرت.»