
یک جمله فقط: «دخترم تاج سرم». همین جمله کافی بود که مصمم بشم با همین عنوان مقالهای در ویرگول منتشر کنم.
از بچگی وقتی آیندهام را تصور میکردم و فکر ازدواج میکردم، همیشه بچهای که در ذهنم بود یک دختر بود. دختری که همیشه دوست داشتم اسمش را «آرزو» بگذارم. من عاشق دخترها بودم؛ دخترهای کوچولو برایم شیرینتر از پسرها بودند.
من دو فرزند دارم، یکی پسر و یکی دختر. اگر فرزند دومم که پسر است دختربود، بازم خوشحال میشدم، اما دختری که دارم برایم نماد مهربانی، دلسوزی، زندگی و امید است.
پیامبر هم گفته پسر نعمت است، و دختر رحمت و برکت است. یا به حرمت دل دخترتانتان، اگر سوغاتی آوردید، اول به دخترتان بدهید.
اگر دخترهایمان هم راهی را اشتباه میروند، ما پدر و مادرها و جامعه مسئولیم، نه خود دخترها.
خلاصه، در سال ۹۱ خدا به ما دختری داد. قبل از تولدش یک مصاحبه از یک بزرگوار شنیدیم که اسم دخترش را «نازنین زینب» گذاشته بود. ما هم از آن مصاحبه خوشمان آمد و تصمیم گرفتیم اسم دخترمان را «نازنین زینب» بگذاریم، انگار که اسم «آرزو» کنار رفت.
نازنین زینب از همان اول برایم خیلی عزیز بود و هنوز هم هست. وقتی میبینمش، احساس میکنم میتوانم با او درد و دل کنم و راحت باشم. او دختر باباست، اما نمیدانم من هم باباییاش هستم یا نه؛ هرچه هست برایم بسیار عزیز است و نازش خریدار دارد.
اینها را گفتم تا بگویم قدر دخترهایتان را بدانید، به آنها توجه کنید و برایتان مهم باشند.
من از کلیشههای پسرمحور متنفرم؛ دختر برای یک خانه ارزشی می تواند داشته باشد که ازهزاران پسر بیشتر باشد. دختر برای خانه هم برکت است و هم رحمت، چون دلهای مهربانشان پیش خدا خریدار دارد.
من اعتراف میکنم به دلهای مهربان بعضی دخترها حسادت میکنم.
این نظر من بود، شاید نظر شما متفاوت باشد، اما در هر صورت خوشحال میشوم نظرهایتان را بخوانم، دوستان عزیز، نظرتان چیست؟