
اداره تعطیل شد. نگار یک اسنپ گرفت و سمت خونه حرکت کرد. در راه به این فکر میکرد که یعنی چیزی واقعاً از خرتوپرتهای قدیمی مامان یا بابا نمونده که به درد فهمیدن گذشته بخوره؟
تو همین فکرها بود که راننده گفت: «خانم، رسیدیم. لطفاً یکم سریعتر، یه مسافر خورده باید برم سوارش کنم.»
نگار بدون معطلی پیاده شد. حیاط را بیمعطلی رد کرد و در آپارتمانی را که مادرش سالهای آخر در آنجا زندگی میکرد، باز کرد.
اولین کاری که کرد، کلید صندوقچه مدارک قدیمی را برداشت و یکییکی شروع به خواندن مدارک کرد.
تماشای مدارکی که از گذشته در صندوقچهای قدیمی که جهاز مادرش بود، بیفایده بود، ولی باز هم چشم از آن کاغذها برنمیداشت. بالاخره کاغذها را به ته صندوق پرت کرد و گفت: «برید که دیگه نباشید! باید شما رو آتیش زد، نه نگهتون داشت.»
در صندوق را بست و رفت روی مبل نشست. تلویزیون را روشن کرد، ولی حوصلهاش سر رفت. حسی به او گفت: «انباری! آره، شاید تو انباری چیزی گیرم بیاد.»
همین شد که در آپارتمان را باز کرد، از پلهها پایین آمد و سمت پارکینگ رفت. پایین که رفته بود، یادش افتاد کلید قفل انباری را از بالا نیاورده است. سریع دوباره برگشت بالا و کلید انباری را آورد.
وقتی به پارکینگ برگشت، قفل در انباری را باز کرد و وارد انباری شد. شروع به گشتن کرد. آنجا هم انگار سرکار بود. آهی کشید. فقط چند جلد کتاب مانده بود که داخلشان را نگاه نکرده بود. کتابها را ورق زد؛ آنها هم چیزی از توش درنیومد.
کتاب آخر را هم ناامیدانه نگاه میکرد. کتابها که تمام شد، همه را سر جایش گذاشت. خواست در انباری را ببندد که یادش آمد داخل کمد قدیمی را باز نکرده است.
دوباره داخل انباری شد. در کمد را باز کرد. کمد خالی بود. فقط یک دفتر کاهی در کمد بود و یک خودکار بیک قدیمی.
دفتر کاهی را ورق زد. به صفحه آخر دفتر که رسید، انگار چیزی نوشته شده بود. نگاهش تیزتر شد.
روی ورق آخر دفتر کاهی اینطور نوشته شده بود:
«بچه چهارم هم به دنیا آمد، ولی متأسفانه باز هم دختر است. انگار اجاق زنم مهری کور پسره. اسم این دختره رو اعظم گذاشتم. باید مهری رو راضی کنم که زن دوم بگیرم وگرنه مهری آرزوی پسر دار شدن رو بر دلم میذاره. ای لعنت بر این زن دخترزای حقیر!»
صورت نگار خیس اشک شد.و آروم گفت: بابا مگر مامانم دست خودش بوده که دختر میآورده؟
نوشته ی یدالله بی تاریخ بود و پایین آن، دو جمله با همان خودکار بیک نوشته شده بود.
نگار خط مادرش را میشناخت. که نوشته بود:
«یدالله، متأسفانه قسمت نشد پسرتو ببینی. تا خدا نخواد آدم پسردار نمیشه. واقعاً برات متأسفم، شوهر جان.»
نوشته شده در روز یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵