بازم تا ۱۰ شب فرصت زیاده، یک مقاله شاید بشه نوشت. حقیقتش نمیدونم چرا عادت کردم هی میگم «حقیقتش». تو خونهام همش میگم حقیقتش. بگذریم.

یک پست میخواستم بنویسم؛ یک کپیبرداری از روی پست شادی خانم غلامزاده راجعبه یک لاکپشت بود، دیشب خوندم. یک ماجرای روباه و رستوران عادل سبزوار (پسرمه). ولی گفتم کپیبرداری باید با اجازه صاحب مطلب باشه. اینم نشه مثل داستان قبل، دلخوری پیش بیاد. گفتم بیخیال، تو روستا ماجرای روباه و رستوران مینویسم. اگه اجازه دادند، مینویسم، وگرنه بیخیال، ولش کن.
دو کلمه میگم: خلاصه از سبزوار که میری شاهرود، یه جاده کویریه. خیلی زیبا، یکنواخته. فقط نمیدونم یوزپلنگ هر ۱۰ سال یکبار ازش رد میشه. به خاطر همون، سرعت بالای ۹۰ کیلومتر به دلیل تشریففرمایی یوزپلنگ خانم یا آقا یوزپلنگ، مشمول اعمال قانون برادرای محترم راهور، و در واقع به زبان واقعیتر، چشمک دوربینها به خودروها میشود.

ولی از هر کسی بپرسی، میگن یوزپلنگ که هیچی، گربه وحشی هم اینجا دیده نشده! همهی ۹۰۰ کیلومتر جاده تهران و مشهد هم همینجوره: کویر و یکنواخته. ولی این تیکه اینقدر یکنواخته که خستهکنندهترین جاده ایرانه.
این جاده که میری، با خودت میگی: «عکس جاده چالوسم آرزوست!» قصه زندگی ما هم همینطوره. یکنواختی جاده سبزوار ـ شاهرود، زندگیهامون هم اینقدر کسلکننده است که میگی یک عکس از جاده چالوس، تنوع و تغییر هم آرزوست.
در واقع یک اتفاق کوچیکم خودش میشه تنوع؛ مثل دیدن فیلم یا عکس جادههای شمال تو وسط رانندگی در جاده سبزوار ـ شاهرود. گاهی اوقات یک تفریح آخر هفته، یک کوه رفتن تو شهرهایی مثل تهران، خودش حکم همون عکس و فیلم جاده چالوسه توی یکنواختی کسلکننده جاده سبزوار ـ شاهرود.
دوستای عزیز، اگه پرتوپلا گفتم ببخشید. معتاد ویرگولم، همش باید بنویسم. ببخشید.
راستی عکسم فرصت ندارم بذارم. به بزرگی خودتون ببخشید. انشاءالله در ویرایش برگشتنی میذارم. و از خانم غلامزاده آخرش بپرسم قصه روباه و رستوران عادل بنویسم یا نه. همینطوری گفتم؛ ایشون بزرگوارند.
پایان پست: داخل ترمینال سبزوار، از معتاد پستنویسی در ویرگول، به تاریخ ۲۲ روز گذشته از آخرین ماه تابستان سال چهارده صفر چهار. خیلی خوش گذشت.پیش نگاهای نازتون و همدلی دلای نازنینتون
