
لحظههای زندگیام بیمارند و هرکدامشان محتاج تیمارند.
زندگی بر باد رفته است و جای زندگی را خستگی گرفته است. چنان از بیداری گریزان شدم که از خودم و کارهایم بیزار گشتهام.
به خیال گفتم: «بازیگوشی را کم کن، برای فریب من صحنهسازی نکن.»
فکرم پر از انواع فکرهای منفی و بیهوده است که احساس میکنم حقیقتاً وسواس فکری گرفتار و اسیرم کرده؛ چنان که گرچه به دام اعتیاد اعظم دچار نیستم، ولی از آن کوچکترهایش را دارم.
بارها و کتری به کتری نوشندهی دمنوش اَرضَلی به نام چای هستم.
از خدا میپرسم: «خدایا، این منم؟ با این خیالات و تصاویر دهشتناک؟»
پایم به زمین میخکوب شده، به قدری سرِ دلم شلوغ شده که دعاهایم هم دروغ و بچهبازی است.
چنان گیج ذهن شدم که نمیدانم اینها چیست که روی کاغذ پخش و پلا میکنم.
ولی عیب ندارد، کارِ نوشتن همین است: برونریختنِ خاکخوردهی درون. تازه دارم باور میکنم کمی دلنویس شدهام؛ قبلاً همهاش ادابازی بود انگار.
ولی باز دچار شک و ریبم که آیا اینها حرف دل است یا نتیجهی اختلاط آب و گل دنیا با دل؟
باز به خودم میگویم: گرچه نوشتن خوب است، ولی برای دمدممزاجی چون تو مثل (بلانسبت) در هاون کوبیدن است.
بهیکباره طوفانی کل افکار درونم را متلاطم میکند؛ نه باغ و درختی میماند تا با میوهاش نثر و شعری بسازم. هرچند شعر را دوست دارم، ولی باز دلم میگوید: «در مجاز، شعر برای تولید محتوا غیرمجاز است!»
این را کلانتری نامی میگفت.
سرگردانِ فکرهایی دیروز مرا دورِ خود میچرخاند تا به این نتیجه رسیدم که افکارم هم مثل اوضاع زندگیام و اوضاع دنیای پیرامونم خرگیجه میزند.
ولی بههرحال، در حالِ خرگیجه و یا واقگیجه، دستانم روی کیبورد، لمسِ گوشی، و یا قلمبهدست مینویسند، حتی پر از پریشانی.
این است تصوراتِ یک فرد از افرادِ جامعهی انسانی تمام.
تاریخ پریشاننوشتار: ۱۳ آبان ۱۴۰۴
ولی همچنان مُصرّ بر نگاریدن بر روی صفحهی سفید.