
در کنار بقیع نایستادم، ولی میدانم اگر بایستم چه حسی پیدا میکنم؛ حس غربت... فقط غربت! غربتم هم اندازه دارد.
حرم که نیست... که بماند؛ اگر یک سنگنوشته هم بود ما راضی بودیم. نه، اصلاً از آن بدتر؛ از پشت نرده، از کنارشان هم ما را منع میکنند. مگر ما چه خواستیم؟
در شهرمان یا روستایمان که بودیم، سر مزار پدر و مادر و اقوام میرفتیم، دستها را بالا میکردیم و دعایی میکردیم.
و فردا گرهگشایمان میشدند.
ولی اینجا میگویند که کنار مزار پدرهای آسمانیمان حتی ننشینیم. دردودلی نکنیم، نگوییم چه بر سر ما و دنیایمان آمده؛ چه بر سر ما، دینمان که جای خود دارد. دشمنان نانمان را هم آجر کردهاند، آب و غذا را بر ما بستهاند؛ هرکدام به گونهای، بر ما با تحریمشان و بر کودکان غزه با زنجیرشان.که کار به جایی رسیده بنی اسرائیل ادعای مکه ومدینه راهم می کنند.دینمان که جای خود دارد.

آری، این جایی است که انسان آرزو میکند کاش کنار آن حرم نباشد؛ نه اینکه همسایگیشان زیبا نیست. چرا؟ چون شرمنده میشود و آب میشود، به زیر زمین میرود؛ که چگونه در جلوی چشمانمان باز هم چشمانمان را بستهاند، تا روی ماهِ ماه را نبینیم، تا صدای ناب عشق را نشنویم، تا خدا را حس نکنیم، و در اوج نزدیکی فاصله بیندازند.

بین ما و پدرهای معنویمان، که هزاران بار ـ برابر که هیچ ـ حقشان به توانهای شاید نزدیک به بینهایت از پدر و مادرهای زمینیمان بیشتر است... اینجاست که گرچه دوست داری به مکه و بیتالله هم بروی، ولی دوست داری با قدمهای دل سفری کنی به مشهد، یا به کربلا، یا به نجف، یا به سامرا، یا به کاظمین، یا حتی به قم و شیراز،یاحتی شاه عبدالعظیم؛ تا در کنار ضریحی بنشینی، سیر گریه کنی، بعد دلت که حالش خوب شد و آماده شدی، راهی مکه شوی.

شاید دلت بتواند آنجا، به مدد گریههای بیامانت در کنار ضریح فرزندان اسماعیل، به ابراهیم و اسماعیل و هاجر گره بخورد. اگر حتی میگذاشتند کنار قبرها بروی، شاید با دل سبکشده حاجی میشدی.

ولی... دلم روشن است که بر صبح سرزمین ابراهیم و اسماعیل و محمد ـ علیهمالسلام ـ روزی، به جای خناسی بنیاسرائیلی، خورشید و روشنی بنیاسماعیلی خواهد تابید. و این روز، انشاءالله نزدیک است؛ بر مزار یار، حرمها برقرار شود، غربت رود به کنار، و ما برسیم به دیدار در کنار قائم دین کردگار.

السلام علیک یا رسولالله
السلام علیک یا ابامحمد الحسن ابن علی المجتبی