

خانهی مادربزرگ کجاست؟
خرابهایست...
از آن تنها گردی از مرگ پیداست.
گویی سالهاست که در آن،
نه مادربزرگی مانده و نه پدربزرگی.
هیاهوی بچهها افسانهای بیش نبود،
و غم و غصه،
میهمان همیشگی آن خانه بود.
گویی مادربزرگ،
دیگر نمازی در آن نخوانده،
و برای حل مشکلات بچههایش
شبها به راز و نیاز بیدار نمانده است.
گویی سالهاست که همه از هم جدا زندگی میکنند...
آیا واقعاً زندگی میکنند؟
یا با افسردگی نبرد میکنند؟
گویی صبحانهای ساده کنار هم نخوردهاند،
و دستهایشان را برای لمس برکت
بر سفره نبردهاند.
هر کس “نخود نخود، هر که رود خانهی خود”،
انگار میل کنار هم نشستن از میان رفته است.
سماور دیگر قلقل نمیکند،
و چایهای جدیدمان،
همیشه سردند...
گویی نوروزی کنار هم نبودیم،
و همیشه در غم و ستم ماندیم.
گویی هیچگاه مادربزرگ
از همان اسکناسهای نو در قرآن
به نوههایش نداده است.
آه...
انگار همهی اینها فقط در رویا رخ دادهاند،
و ما،
همهشان را در خواب دیدهایم.