
چقدر این روزها گوسفندوار زیستن باب شده است.
خانهها پر است از آدمهایی که بیشتر شبیه رباتاند؛ کنار هماند، اما با هم نیستند.
غذایی میخورند، شبی را صبح میکنند، بیآنکه کوچکترین درکی از دنیای درونی هم داشته باشند.
شبیه آغولی که گوسفندان را در آن گرد میآورند:
صبح که میشود راهی چراگاه میشوند،
شب هم خسته برمیگردند،دوباره در آغول جمع می شوند.
نه حرفی، نه اندیشهای، نه نگاهی به عمق زندگی.»