
آمدیم به روستا؛ همانجایی که حالا هم در آن زندگی میکنم.
پدرم گفت: «حالا که قرار است چند ماهی اینجا بمانیم، چند تا گوسفند بگیریم. هم سرگرمی میشود، هم شاید درآمدی داشت.»
رفت میدان احشام، همان میدان گوسفند، و یازده تا برهی نر پرواری خرید. سال قبل هم چند بره گرفته بود، اما بیشتر از دو ماه نگه نداشت. آنها سالم بودند، ولی این دفعه از همان اول معلوم بود برهها سرحال نیستند؛ مریض بودند و جان نداشتند.
من آذوقهشان را میریختم. یک روز که رفتم سرشان، دیدم یکی از برهها تلف شده. برگشتم و به پدرم گفتم. درست موقع ناهار بود. ناهار کوفتمان شد؛ تا بیاییم ناراحتی این بره را هضم کنیم، یکی دیگر هم مریض افتاد.
همان همسایهای که قبلاً دعواهایی با او داشتیم آمد. با زرنگی گفت: «این بره را میبرم خوبش میکنم، ولی باید ارزانتر بدهید.»
در عمل، بره را مفت از پدرم گرفت. برای ما پولی نداشت، اما برای او گوشت شد.
اما چیزی که از آن سال، عمیق در ذهنم مانده، این صحنه است:
یک روز دیدم ماری تند و سریع دارد به سمت گوسفندها میخزد. با چشم خودم دیدم از روی یکی از گوسفندها—بزرگترینشان—رد شد. اسمش را گذاشته بودم «گندبک». مار بیاعتنا به همهچیز، خزید و رفت توی سوراخی در دیوار.
ما ماندیم سرگردان. چه کار کنیم؟
تقریباً همهی ده را خبر کردیم. گفتند فلانی هست که مار را زنده میگیرد. به او خبر دادیم، آمد، اما کاری از پیش نبرد.
بعد همان همسایه—که آن موقع رابطهاش با پدرم خوب بود—آمد و گفت:
«راهی ندارد، باید شیلنگ کپسول گاز را بگذارید توی سوراخ. مار از گاز بیحال میشود و میآید بیرون.»
کپسول را باز کردیم. مدتی گذشت. انگار مار فهمیده بود راه فراری نیست. بیرون آمد و همان همسایه با یک ضربهی بیل، کارش را تمام کرد.
ما تا آذرماه در روستا ماندیم.
در این مدت، شبها پدرم برایم «ماشجوش» درست میکرد؛ ماش را با آب، سیبزمینی، پیاز و زردچوبه میجوشاند. ظهرها هم آبدوغخیار. نهایت غذایی که میخوردیم عدسپلو بود.
مزاجم به سردی گراییده بود؛ فکر میکنم مشکلات گوارشیام هم از همان موقع شروع شد—البته شوخی میکنم، اما بیراه هم نیست.
آذرماه، پدرم گوسفندها را برد میدان و فروخت. فقط یکی از برهها را نگه داشت تا بکشیم و گوشتش را ببریم تهران.
هرچند رابطهی پدر و مادرم آنقدر خراب شده بود که هر وقت مادرم گوشت آن گوسفند را درست میکرد، میگفت:
«چه گوشت بدطعمی است…»