
چشمانم را به خاطر استرابیسم، یعنی انحراف چشم، دو بار عمل کردم. بعد از اولین عمل، هر دو چشمم را دو شب کامل بسته بودند. شبهای بسیار سختی بود. جلوی چشمانت چیزی جز سیاهی نیست و تمام ادراکت از زندگی به صداهایی که میشنوی و حسی که از دنیای بیرون میگیری محدود میشود.
حتی وقتی غذا میخوری انگار آنچه میخوری با واقعیت غذا فرق دارد. وقتی میخواهی به سرویس بهداشتی بروی میترسی مبادا زمین بخوری. ترس و ناتوانی در سادهترین کارها همراهت است.
وقتی آن دو شب تمام شد و زمان باز کردن چشمها رسید، انگار دوباره به روشنایی سلام میکنی، هرچند چشمها هنوز پر از درد بود.
چهار روز به مدرسه نرفتم. وقتی برگشتم، چشمانم مثل کاسهای از خون شده بود. ناظم مدرسه طوری نگاهم میکرد که هنوز یادم مانده است.
پنج سال بعد، دکتر گفت عمل قبلی چندان موفق نبوده و باید دوباره هر دو چشم عمل شوند. بعد از آن عمل، چشمم طبیعیتر شد؛ هرچند حالا بعضیها میگویند هنوز کمی چپ است.
خالهٔ بزرگم که قدیمی فکر میکرد گفت:
«چشمش چپ است که باشد؛ مگر دختر است که خواستگار پسندش نکند.»
:::