سوار یک ون تویوتا شدیم. از اتفاقات مسیر مهران تا نجف چیز زیادی یادم نیست. شب به نجف رسیدیم. دنبال جایی بودیم که کمی استراحت کنیم، اما تمام خیابانها پر بود. حتی هتلهایی که شبی ۵۰ هزار تومان بودند، ظرفیت نداشتند.
بالاخره یک تکه کارتن پیدا کردیم و اولین شب کارتنخوابی ما در آن سفر رقم خورد.
صبح برای زیارت به حرم امیرالمؤمنین (ع) رفتیم. ازدحام جمعیت آنقدر زیاد بود که بهسختی میشد وارد حرم شد، چه برسد به اینکه به ضریح نزدیک شویم. هر طور بود، در میان فریادهای «حیدر، حیدر»، لحظهای وارد حرم شدیم، سلامی دادیم و دوباره بیرون آمدیم.
بعدازظهر، نزدیک مسجد کوفه، کنار فضای سبزی قدم میزدیم که متوجه شدم برای پیادهروی کلاه ندارم. کنار خیابان، مردی بساط کلاه پهن کرده بود. ابتدا یک کلاه لبهدار قرمز آدیداس برداشتم، اما برادرم و پسرخالهام گفتند: «قرمز بهت نمیآید.» در نهایت یک کلاه آبی انتخاب کردم. قیمت کلاه آن زمان ۲۰ هزار تومان بود.
کمکم شب شد و تصمیم گرفتیم پیادهروی را آغاز کنیم. خودمان را به ابتدای مسیر نجف تا کربلا رساندیم. هنوز در عمودهای اول راه بودیم که یک ایرانی ما را به یکی از موکبها دعوت کرد.
داخل موکب، مردی عراقی با اصرار از ما خواست خرما بخوریم. چند دانه خرما برداشتیم و بعد شام، که چلومرغ بود، برایمان آوردند. بعد از غذا، خیلی اصرار کردند شب را همانجا بمانیم، اما ما میخواستیم از خنکی شب استفاده کنیم و پیادهروی را ادامه دهیم.
وقتی از موکب بیرون آمدیم، همان مرد ایرانی گفت: «یک ربع دیگر صبر کنید. هر شب برای موکب دوغ گاومیش میآورند، حیف است از دستش بدهید. صاحب این موکب که یک جراح مغز و اعصاب عراقی است، میگوید نوشیدن دوغ گاومیش چند دقیقه بعد از غذا برای سلامتی و هضم بهتر غذا مفید است.»
او همچنین گفت صاحب این موکب یک جراح مغز و اعصاب عراقی است که در آلمان زندگی میکند. همسرش آلمانی است و فرزندشان هم آنجا بود؛ یادم نیست پسر بود یا دختر، اما چهرهاش کاملاً شبیه آلمانیها بود.
آن مرد ایرانی میگفت: «من زیاد به عراق رفتوآمد دارم و هر سال با این موکب همکاری میکنم.»