
پسرخالهام دنبال من و برادرم آمد. آن زمان یک سمند مشکی داشت؛ ماشینی که بعدها با پراید پدرش عوض کرد. البته هنوز چند ماهی نگذشته بود که پدرش سکته کرد و فوت کرد، دوباره ماشین به دست خودش افتاد. مرتضی تکفرزند است.
اوایل راه بود. نمیدانم به اتوبان تهران–ساوه رسیده بودیم یا نه که برادرم و مرتضی رفتند قهوه بگیرند تا هنگام رانندگی خوابشان نبرد. من که نه گواهینامه داشتم و نه رانندگی بلد بودم، فقط همراهشان بودم. نمیدانم چرا دوغ یا ماست هم خریدند؛ هر دوی اینها خوابآورند! وقتی برگشتند، مرتضی گفت: «بابا عنبرنسا هم داده تا دود کنیم؛ برای آنفلوانزا خوب است و ضدعفونی میکند.» بعد هم عنبرنسا را داخل ماشین آتش زد و تمام خودرو از بوی آن پر شد. کمی هم تخمه گرفته بودند تا من بشکنم و حواسم باشد رانندهها خوابشان نبرد. آن شب تا صبح بیدار ماندم.
راه ادامه داشت. شهرهای بین راه بعد از ساوه، اسدآباد، همدان، صحنه و کنگاور بودند. در پمپبنزین کنگاور مردی را با لباس کردی دیدم. آنجا بود که حضور مردم کرد را از نزدیک حس کردم. البته فکر میکنم نسل جدید کمتر لباس محلی میپوشند. شهر بیستون هم برایم بسیار جالب بود؛ چون نامش با تاریخ ایران باستان و کتیبه داریوش بزرگ گره خورده است و دیدنش حس خوبی داشت.و اینکه بین راه از ضبط ماشین آهنگ عشقت از رضا یزدانی و چند آهنگ از آلبوم لاله زار ابی گوش می کرد . مرتضی از صدای ابی خوشش می آید برای کنسرتش به باکو رفته بود.
بعد از کرمانشاه، فکر میکنم از اسلامآباد غرب هم گذشتیم. نزدیک ظهر به حوالی ایلام رسیدیم. در آن جاده کوهستانی، رودخانهای در میان درختان و جنگل های بلوط در پایین دست جریان داشت. پیاده شدیم و کنار همان رودخانه چند عکس یادگاری گرفتیم.
نزدیک ظهر وارد ایلام شدیم و بعد راهی مهران شدیم. هرچه گشتیم پارکینگ پیدا نکردیم. پسری را به یاد دارم که تکه مقوایی در دست گرفته بود و پارکینگ تبلیغ میکرد، اما در عمل پارکینگی وجود نداشت. بعد از گشتن در چند کوچه، بالاخره ماشین را کنار خیابان پارک کردیم.
سوار اتوبوس شدیم، اما ما را در میانه راه پیاده کرد و گفت باید حدود ۸ تا ۱۰ کیلومتر باقیمانده را پیاده بروید. ما هم راه افتادیم. فقط این را بگویم که صبحانه و ناهار را در موکبها خوردیم.
وقتی به مهران رسیدیم، شلوار معمولیام را داخل صندوق عقب ماشین گذاشتم و از آنجا تا پایان سفر با شلوار ششجیبه راه رفتم. نزدیک پایانه مرزی هم چند عکس گرفتیم. در آن گرما، چیزی که بیش از هر چیز به کار آدم میآمد آب بود؛ خوشبختانه آب هم به فراوانی میان زائران توزیع میشد و مدام میگرفتیم و مینوشیدیم. در بیشتر عکسهای آن روز هم یک لیوان یا بطری آب یکبارمصرف در دستمان دیده میشود.

گیتهای خروج از ایران و ورود به عراق آن سال چندان شلوغ نبود. دو سال قبل، یعنی در سفر اربعین سال ۱۳۹۶ که همراه پدر و برادرهایم آمده بودم، ازدحام جمعیت بیشتر بود.
سرانجام به گیت مرزبانی عراق رسیدیم. چیزی که از آنجا خوب به یاد دارم، پلیسی با سبیلهای پرپشت بود که مرا یاد سربازان فیلمهای دوران جنگ ایران و عراق میانداخت. نوشتههای «الشرطة» و «وزارة الداخلیة» هم روی تابلوها به چشم میخورد. پس از آنکه گذرنامهها مهر ورود عراق ــ با نشان جمهوری العراقیه دخول ــ خورد، وارد خاک عراق شدیم و برای رفتن به نجف، به سمت ونهای تویوتا رفتیم.

ادامه دارد...
پینوشت: از آن سفر هفت سال گذشته است و طبیعی است که بسیاری از جزئیات را دیگر به خاطر نداشته باشم؛
هرچه به یاد داشتم، همینها بود.