
مهرماه سال ۱۳۹۸ بود که پسرخالهام زنگ زد و گفت:
میای بریم کربلا؟
گفتم:ـ آره، چرا که نه!
قرار بود به تهران بروم و از آنجا با هم به سمت مرز مهران حرکت کنیم. به هر حال، تمام وسایلم را آماده کردم. همه وسایلم خلاصه میشد در یک کولهپشتی زنگولهای باحال که البته صدایش گاهی حسابی روی اعصاب میرفت! وسایل جزئی و ضروریام را داخل همان کوله گذاشتم و راهی شدم.
از روستا به سبزوار رفتم، اما هرچه گشتم خبری از اتوبوس نبود. کمکم داشتم ناامید میشدم که یک راننده سمند گفت:
با همان کرایهای که اتوبوسها میگیرند، میبرمت تهران.
آن زمان کرایه اتوبوس حدود ۸۰ هزار تومان بود؛ رقمی که با ثبات مثالزدنی قیمتها در ایران، امروز به حدود ۹۰۰ هزار تومان رسیده است!
هرچه بود، با خوشحالی سوار سمند شدم. صندوق عقب ماشین جا نداشت و مجبور شدم کولهپشتی و وسایلم را جلوی پایم بگذارم. خیلی جای راحتی نبود، چون ظرفیت چهار نفره ماشین هم کامل شده بود، اما چارهای نداشتم.
راننده تقریباً هیچجا توقف نکرد؛ فقط برای سوختگیری در جایگاه گاز ایستاد. فاصله سبزوار تا تهران حدود ۶۷۰ کیلومتر است و در نهایت، حدود شش ساعت بعد به تهران رسیدم.
خلاصه، بعدازظهر به تهران رسیدم و دو سه روزی آنجا ماندم. یک شب، پسرخالهام به خانه پدرم آمد. قرار بود سفرمان را از همینجا شروع کنیم. من، پسرخالهام و برادر کوچکم راه افتادیم...
ـ
ـ