پیادهروی شروع شد. فقط یادم هست که برای رسیدن به جاده نجف به کربلا، حدود دو کیلومتر یا بیشتر را با سهچرخه رفتیم. دیگر آخر شب شده بود و توانی برای ادامه پیادهروی نداشتیم. همان اوایل مسیر، دوباره یک کارتن پیدا کردیم و روی آن خوابیدیم. هوا آن شب خیلی سرد بود و سرمای سوزناک بیابان واقعاً خودش را نشان میداد.
فردای آن روز، یعنی سهشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۸، پیادهروی را شروع کردیم. مقداری که رفتیم، فکر میکنم حدود عمود ۲۰۰ بود که پسرخالهام گفت دچار مشکل عرقسوز شده و دیگر توان ادامه دادن ندارد. به یک درمانگاه رفتیم و آنجا پمادی به او دادند.
خودم هم به دلیل مشکل اسهال به یک درمانگاه عراقی مراجعه کردم. تا جایی که یادم هست، یک قرص مترونیدازول به من دادند. البته بعد از گذشت چند سال، درباره تعداد دقیق قرصها و جزئیات درمان مطمئن نیستم؛ فقط این قسمت از ماجرا را به یاد دارم.
وقتی به عمودهای نزدیک ۳۰۰ رسیدیم، مرتضی گفت: «من دیگر نمیتوانم پیادهروی کنم. با ماشین میروم. شما با من در ارتباط باشید تا بالاخره یک جایی همدیگر را پیدا کنیم.»
به هر حال، ما پیادهروی را ادامه دادیم. آخر روز ۲۳ مهر بود که به یک چمنزار رسیدیم. دیگر واقعاً توان ادامه دادن نداشتیم. همانجا روی چمن افتادیم و خوابمان برد.
فردای آن روز، یعنی چهارشنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۸، دوباره پیادهروی را ادامه دادیم. وقتی به عمود ۱۰۰۰ رسیدیم، با برادرم یک عکس گرفتیم.
حقیقتش در طول مسیر زیاد برای غذا توقف نمیکردیم. یک غذای مختصر میخوردیم و دوباره راه میافتادیم. با این حال، هنوز از مسمومیت میترسیدیم. هر مغازهای که در مسیر میدیدیم، اگر دوغ داشت، میگرفتیم و میخوردیم؛ چون فکر میکردیم دوغ میتواند جلوی مشکلات گوارشی را بگیرد.
این ترس هم بیدلیل نبود. برادرم دفعه قبل که در سال ۱۳۹۶ به کربلا رفته بود، حالش آنقدر بد شده بود که به زور با سرم او را تا مهران برگردانده بودند و از مهران تا تهران هم حال خوبی نداشت.
در ادامه مسیر با مرتضی تماس گرفتیم و گفتیم: «کجایی؟»
دقیقاً یادم نیست آن موقع در کدام عمود بودیم، ولی عمودمان بالای هزار بود. مرتضی گفت در موکب کویتیهاست. ما هم مسیر را ادامه دادیم تا بالاخره به موکب کویتیها رسیدیم.
وقتی رسیدیم، با یک صف طولانی روبهرو شدیم. صف تمام میشد و دوباره از طرف دیگر شروع میشد. کمی که گذشت، فهمیدیم در این موکب، در ساعاتی از روز کباب ترکی و کباب کوبیده میدهند و به همین دلیل اینهمه آدم در صف ایستادهاند.
به پسرخالهام گفتیم: «ای نالوتی! تو میدانستی اینجا چه خبره و ما رو قال گذاشتی!» البته همه این حرفها را به شوخی میگفتیم.
خلاصه، مقداری کباب گرفتیم و بعد از نماز ظهر، همانجا در موکب استراحت کردیم و خوابیدیم. فکر میکنم حدود ساعت پنج عصر بود که دوباره پیادهروی را شروع کردیم.
اما یکی از خاطرات بامزه من مربوط به عصر همان چهارشنبه ۲۴ مهر است.
در میانه راه با خودمان گفتیم عنبرنسا دود کنیم تا شاید سر و کلهمان کمی ضدعفونی شود! عنبرنسا را دود کردیم. یک نفر که از کنارمان رد میشد، با دیدن دود گفت: «این چیه؟»
گفتیم: «اسپند.»
طرف هم مثل اینکه میخواست از دود اسپند استفاده کند، دستش را به طرف دود برد. اما ناگهان گفت: «داداش! این اسپند نیست!»
پسرخالهام هم خیلی خونسرد به او گفت: «عنبرنساست؛ مدفوع الاغ ماده!»
طرف را نگو... یکدفعه قیافهاش عوض شد! تازه فهمیده بود چیزی که با خیال راحت فکر میکرد اسپند است، در واقع عنبرنساست!
ما هم از این ماجرا حسابی خندیدیم و دوباره راه افتادیم؛.