من فقط یکبار، شب جمعه، بینالحرمین را تجربه کردم. پسرخالهام هم از حالوهوای عجیب خودش در شبهای جمعهای که در سفرهای قبلی تجربه کرده بود، برایمان میگفت و من هم آن شب حس عجیبی داشتم.
انگار آن شب، بینالحرمین صحنه اجرای نمایش محبت ملیتهایی بود که خود را متعلق به جغرافیای بی مرز تشیع میدانستند. هرچه بود، پاکستانی، هندی، عراقی و شاید زائرانی از کشورهای دیگر، یکییکی میآمدند، عزاداری خودشان را انجام میدادند و میرفتند.
بعد نوبت به عزاداری ایرانیها رسید. ایرانیها برای آن شب نوحهای از حسین سیبسرخی انتخاب کرده بودند:
«از تو ممنونم که نکردی جوابم
با حال خرابم، تو جمع گداهات
تو کردی حسابم»
این نوحه حالوهوایی در بین ما ایجاد کرد و اشکی ریختیم که همان حس ممنون بودن از دعوت امام حسین(ع) را در دل ما پدید آورد.
بعد از سینهزنی و اشک، به جایی در حرم رفتیم که برای استراحت زائران تدارک دیده شده بود. آینهکاری شده بود، اما زیاد یادم نیست اسم آنجا چه بود. قرار بود تا حدود دو یا سه نیمهشب کمی استراحت کنیم و بعد به طرف مهران حرکت کنیم.
در آنجا صدای بلند عزاداری همان ملیتها میآمد؛ چیزی شبیه پخش نوحه از سیستمهای صوتی، حتی خیلی خیلی بلندتر. کمکم دچار سردرد شدم، ولی مشکل اصلی من این بود که اگر خوابم به هم میخورد، به علت بیماری اعصاب، ممکن بود حال روحیام فردا به هم بریزد.
هرچه بود، باید بین این دو تصمیم یکی را انتخاب میکردم: قرصهایم را بخورم یا آن شب بیخیال شوم تا زیاد خوابم نگیرد.
آخرش قرص را خوردم. ریسپریدون کمکم اثر خوابآورش را در سرم نشان داد، ولی مرتضی و برادرم اصرار داشتند که ما نمیتوانیم امشب زیاد بخوابیم.
هرچه بود، یادم هست خوابم خیلی شدید شد. به هر صورت، به خیابان زدیم و با همان خوابآلودگی راه افتادیم. یک آب انار گرفتیم. در کربلا هم چند بار موز گرفته بودیم تا شکم را از کار بیندازیم و مشکل سرویس بهداشتی کمتر اذیتمان کند.
آب انار را که خوردیم، به پارکی رسیدیم. آنقدر خوابآلود بودم که گفتم: «من تا یکی دو ساعتی نخوابم، نمیتونم بیام. بریم.»
روی یک نیمکت، سه چهار ساعتی در حالت نشسته خوابیدم.
ساعت سه بود یا چهار که به گاراژ رفتیم تا به سمت مرز مهران برویم. یک ون تویوتا سوار شدیم و راه افتادیم.
نزدیک ساعت هشت، وقتی به مرز نزدیک میشدیم، راننده گفت: «خلاص»، یعنی رسیدیم. نمیدانم عربی گفت یا فارسی، ولی بعد گفت:
«اگه زیارت امام رضا رفتید، من را هم یاد کنید.»
فکر میکنم با یاد امام رضا(ع) بهتر است این خاطرهنویسی را به پایان برسانم؛ چون دیگر بعد از نام امام رضا سخنی برای گفتن ندارم.
السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا(ع)
پایان
نوشته شده در ۲۴ مرداد ۱۴۰۵
خاطراتی از سفر کربلا در اربعین ۱۳۹۸
بین روزهای ۲۰ تا ۲۶ مهر ۱۳۹۸
دوستدار دوستان ویرگولی
حسین تقوائیفرد