چهارشنبه ۲۴ مهر، از ساعت ۵ بعدازظهر شروع کردیم به راه رفتن. کمی یادم میآید که پاهایم گرفته بود و درد میکرد، ولی شوق رسیدن، خستگی را برایم شیرین میکرد. با همه توان راه میرفتیم؛ به هر حال قرار بود آن شب حرکت کنیم تا صبح پنجشنبه کربلا باشیم.
فکر میکنم پسرخالهام آن شب کمی ویلچر یک زائر را هم برد. دیگر یادم نمیآید که اصلاً شب تا صبح راه رفتیم یا در کجا خوابیدیم. صبح که شد، دیگر در عمودهای پایانی مسیر بودیم و به کربلا نزدیک میشدیم.
در همان حوالی، به موکب سبزواریها رسیدیم. آنجا چای آویشن میدادند؛ یا به قول سبزواریها «اوِشو». ما هم کمی ایستادیم و همانجا دمنوش آویشن نوشیدیم.
فقط این را بگویم که برادرم در طول مسیر خیلی میگفت: «شما دوتا هر دقیقه در حال چای گرفتنید!»
حالا چای یا به قول خود عراقیها «شای»؛ همان چای پررنگ و سیاهی که همیشه شکر را هم کنارش میگذاشتند. پسرخالهام عادت خوبی دارد و چند سال است چای را بدون قند میخورد؛ آنجا هم شکر داخل چایش نمیریخت.
بگذریم.
مرتضی از مسئول موکب سبزواریها پرسید: «ظهر ناهارتون چیه؟ کمهجوش غذای سبزواریها رو امروز ندارید؟»
او هم لبخندی زد.
به هر حال، دیگر وارد کربلا شدیم. گنبد زیبای حضرت اباعبدالله(ع) دیده میشد. من برای دومین بار بود که به کربلا میآمدم، ولی در آن لحظه حس کردم برای اولین بار است که قدم به کربلا گذاشتهام.
به هر صورت، با هزار زور و زحمت و بعد از رها کردن کفشهایمان در میان آن انبوه کفشها و سپردن گوشیها، وارد حرم شدیم.
به سختی کمی به حرم امام حسین(ع) نزدیک شدیم و حتی توانستیم به ضریح هم برسیم. در صحن سقفدار حرم، زیارت عاشورا خواندیم و بعد برای زیارت حضرت عباس(ع) آماده شدیم.
هرچه بود، چون پسرخالهام خیلی دوست داشت حتی اگر شده با سختی، دستش را به ضریح برساند، به نزدیک ضریح حضرت ابوالفضل(ع) رفتیم.
نمیدانم؛ شاید فضای اطراف حرم حضرت عباس(ع) کوچکتر است و فشار جمعیت بیشتر اذیت میکند، یا شاید اعتقاد عراقیها به حضرت عباس(ع) به شکلی منحصربهفرد است که شور دیگری در سرشان پیدا میشود.
به هر حال، در همان شلوغی، بند کیف گردنیام که پاسپورت و کمی پول داخلش بود پاره شد و حتی دکمههای پیراهنم هم کنده شد!
با هر زحمتی بود، از آنجا هم خارج شدیم.
بعدازظهر هم گذشت و کمکم به شب جمعه رسیدیم؛ شبی که قرار بود حالوهوای دیگری در بینالحرمین داشته باشد...