
خیلی خستهام، حضرت هادی.
خسته از این دنیای عجیبوغریب؛
از خودم، با دلی مریض و محتاجِ طبیب.
میدانی… چیزهایی اتفاق افتاده که شما بهتر از من میدانید.
از من کارهای خوبی سر نزده؛
بارِ گناه و سنگینیِ خطاها خستهام کرده.
امشب راستش نمیتوانم
بیصحبت با شما
نوشتههایم را تمام کنم.
سالهاست میگویم
من عاشق امام هادیام.
گفتم حالا بگذار
چند کلمه متن تقدیمت کنم؛
چهار تا واژه،
که قابل شما را ندارد.
حضرت عشقِ سامرا…
تو که طلب نمیکنی،
خودت میدانی دلم تنگ شده.
سال ۹۶ یکبار آمدم؛
اما سرگردان در حرم گذشت.
نتوانستم سفرهی دلم را باز کنم.
تا خودم را پیدا کنم .
مجازی
زیاد مذهبی نیست؛
نباشد…بی خیال
ما مذهبیش میکنیم.
یک متن هم، یک متنه.
اگر پراکنده مینویسم
برای این است که
تکلیفم با خودم
هنوز روشن نیست.
اما این را یقین دارم:
حضرت هادی، دوستت دارم.
تمام.
عشق علیهالسلام.
دوستت دارم و سلام .