.

حقیقتش آقاجون، هیچی برای گفتن نیست. میدونی جمعه که میشه میگم براتون بنویسم، یک دفعه میبینم ذهنم خالی میشه. نمیدونم تازگی چرا اینجوری شدم. اصلاً نمیتونم از شما بنویسم، فقط دارم از اینکه نمیتونم براتون بنویسم صحبت میکنم.
دیگه خیلی وقته دستم به خوبی نمیرسه، بدی پشت بدی، خطا پشت خطا. ولی نمیدونم چرا نمیتونم باز بگم از شما اهل بیت جدا هستم، بازم دلنوشته مذهبی مینویسم. حال عجیبیه که من دارم و یک عمر گناه امانوشتن برای شما.
هرچی هست، میدونم بچگی بود مسجدی بود. محرمی، چایی پخش کردنی، و دعای توسلی و دعای کمیلی، دعای ندبهای. آخر دعای ندبه میخوندند: «تا کی بگویم ای خدا این المعز الاولیاء؟» عمرم سر آمد، مهدی نیامد. شد دیدگان من سفید، رخسار ماهش را ندید. این شام هجران کی سحر آید؟ جان بر لبانم، مهدی آمد.
آهنگ دلنواز این سرود مثل بال پروازی بود در ماتمسرای این دنیای بیوفا. ولی حقیقتش دعای توسلی بود در مسجد محله. دوتا شعر بعد از نام بردن از اسمتون خونده میشد، دلم را همیشه برده همین دوتا شعره. که تو فایل صوتیه مخصوصاً همین:
«افسوس که عمری پی اغیاری دویدیم،
از یار بماندیم، به مقصد نرسیدیم.»
آقاجون، بنده خدایی این شعرها رو میخوند، مریضه. از خدا بخواه شفا بهش بده و دل ما رو هم شفا بده.
اینم تحفه ناچیز خودم، تقدیم به ساحت مقدس شما:
حضرت عشق، تویی، من عاشقت
کاش کنم عاشقیه صادقت
وامگذارم که نیستم
بیتو مگر من چیستم
عشق تو شد برای قلبم دلیل
ورنه منم ضال و هم ذلیل
کاش مرا دعایی کنی
رها ز ین بیصدایی کنی
خستهدلم ولی عاشقپیشهام
عشق تو زد تیشه به ریشهام
بس که ز عشق تو عنایت رسید
کار دلم رو به کفایت رسید
دست کرم ز دلم برندار
تا نشوم محتاج این روزگار
(شعرها خوانده در فایل صوتی یک گزیده از یکی از شعرهای نظامی گنجوی و دیگری شعری میرزا علیاکبر نوقانی است، که روحشان شاد. ضمناً عزیزانی که این فایل صوتی را گوش میدهند، برای آن بنده خدایی که شعرها را میخواندند و در بستر بیماری هستند دعا کنند شفا براشون حاصل بشه، و اگر تونستند یک حمد شفا بخوانند که ممنون میشم.)