
حس میکنم غمها را باور کردهام، ماتمهارا زندگی کردهام، دردها را یادداشت کرده تا از خاطرم نرود، بدخاطرهها را کتمان نکردهام. ناله روزها را شنیدم، روی دوشم کشیدم بار سنگین طعنهها و زهر کینهها را.
راهی شدم در کجراههها، از کف دادهام عمر سرمایهها را. که چی؟ که باور کنم زندگی واقعیتی است تلخ و گزنده، مثل شوکران که میخواهند به تو بنوشانند.
اینها را ننوشتم که ترک کنم شکرگزاریها، پنهان کنم خوب لحظهها، دریغ کنم از کسی مهر و بوسهها، یا ننویسم امید نوشتارها تا کنار بگذارم صبر و حوصلهها.
فقط تناقض... زندگی کمی اعجابانگیز است. لحظههایی میان دو حس گیر میکنم، که باید حال دلم را خوب کنم یا فریب نخورم و به قصههای تراژیک دنیا اقبال کنم.
حالم مخلوطی است از اقبال و ادبار، و مخلوطی است از انکار و اصرار، و مخلوطی است از فرشتهی خیر و سحر گفتوگوهای منفی.
مخلوطی است از یک مشت پراکنده ابرهای فکر که در نهایت بارانی پراکنده از افکار متناقض میبارند، و پیوندی از گونهی میوههای درخت خیال که هرکدامشان یکی تلخ است، یکی ترش، یکی شیرین.
ولی در هر صورت به نظرم کمی طرف مثبتنگریستهها را بگیرم، کار بهتر پیش میرود.هرچند کار ها شاید هیچ وقت باب میل نشود ولی در هر صورت زندگی همین است. باید چون رهگذر فقط از کنارش گذشت.