پست ۵۱۴

به نام خدا
۱۳۷۰/۸/۲۵
با فاطمه قایمموشک بازی میکردم. پشت تیر برق قایم شده بودم و خیال میکردم جای خوبی پیدا کردهام.
فاطمه چند لحظه دنبالم گشت، بعد مستقیم آمد طرف تیر برق و گفت:
ـ از این راحتتر نمیتونستم پیدات کنم، واقعاً!
از پشت تیر برق بیرون آمدم.
گفت: ـ قایمموشک دوست ندارم. بریم منچ بازی کنیم.
رفتیم سراغ منچ. تاس را برداشتم و همان بار اول که انداختم، شش آمد.
فاطمه فوری گفت: ـ قبول نیست!
گفتم: ـ چرا؟
ـ چون قبل از اینکه تاس رو بندازی، نگاهش کردی!
خندهام گرفت.
ـ این چه حرف چرت و بیربطیه؟
خواستم دوباره تاس بیندازم که دستش را جلو آورد، تاس را از وسط راه گرفت و دو متر آنطرفتر پرت کرد.
گفت: ـ منچم دوست ندارم! بریم گل یا پوچ بازی کنیم.
گفتم: ـ باشه.
یک سنگریزه برداشتم و توی یکی از دستهایم قایمش کردم.
فاطمه بدون مکث گفت: ـ تو دست راستته.
دستم را باز کردم.
پوچ بود.
فاطمه گفت: ـ قبول نیست! اینم ولش کن.
هنوز نفهمیده بودم بازی بعدی چیست که گفت:
ـ هوس خرسواری کردم. خر میشی؟
گفتم: ـ نه!
یک لگد کوچک به پشتم زد و افتادم زمین.
تا آمدم بلند شوم، چهار دستوپا شدم و فاطمه پرید روی پشتم.
گفت: ـ راه بیفت!
چند قدم که رفتم، گفت:
ـ شّ... بسه دیگه! حوصلهام سر رفت.
از پشتم پایین آمد.
ـ بریم شطرنج.
گفتم: ـ بزن بریم.
یک ساعت شطرنج بازی کردیم. این بار دیگر فاطمه کمکم داشت مات میشد. درست همان موقع با دستش زد روی مهرهها.
رخ و سرباز و اسب و شاه و وزیر همه روی هم ریختند.
نگاهش کردم.
گفت: ـ بریم اسمفامیل بازی کنیم.
گفتم: ـ باشه.
حرف «ک» را انتخاب کردیم.
فاطمه گفت: ـ اسم: ک... شهر: اراک.
گفتم: ـ اراک؟!
گفت: ـ آره.
ـ اراک کجاش با «ک» شروع میشه؟
خیلی جدی جواب داد:
ـ آخرش «ک» داره!
چند لحظه نگاهش کردم.
بعد فهمیدم اگر قرار باشد با فاطمه بازی کنم، ظاهراً قانون بازی را هم خودش تعیین میکند.