من روستاییانی را که در زمان مشکلات گوارشی، از جوش شیرین برای حل مشکل ریفلاکس استفاده میکردند سرزنش میکردم. با خودم میگفتم این آدمها کوتهبین هستند که میخواهند معضل ریفلاکس معده را با دارویی به نام جوش شیرین که عوارضی هم دارد، سرپوش بگذارند و جوش شیرین جای فاموتیدین میخورند.
ولی امروز خودم هر وقت معدهام درگیر میشود، مخصوصاً زمانی که غذای بیرون میخورم، یک قاشق جوش شیرین را در حلقم خالی میکنم تا از درد و رنجی که خودم ایجاد میکنم رهایی یابم؛ در حالی که خودم هم میدانم این کار درست نیست و خوردن جوش شیرین به این شکل، راه حل اصولی برای مشکل معده نیست. انگار خوردن دائم جوش شیرین فقط برای دیگران عیب داشت، ولی برای من ایرادی ندارد.
اینجاست که به این نتیجه میرسم: انگار آدمی اگر ایرادی را که در دیگران میبیند بسیار مورد سرزنش و تمسخر قرار دهد، روزی هم میرسد که خودش به بند همان نقص گرفتار میشود.
انسان باید بداند رفتاری که یک انسان دیگر انجام میدهد، به همان اندازه ممکن است از او هم سربزند. هیچ ضمانتی نیست که ما به آنچه دیگران در زندگی خود انجام میدهند و از نظر ما گناهی نابخشودنی و زشت است، اقدام نکنیم.
شاید بهتر باشد پیش از آنکه دیگران را به خاطر یک رفتار سرزنش کنیم، کمی هم به خودمان نگاه کنیم؛ چون هیچکدام از ما تضمینی نداریم که روزی در همان جایی نایستیم که امروز دیگری را به خاطر ایستادن در آنجا سرزنش میکنیم.