ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

جاماندگیِ ۶ ساله من

حقیقتش در ویرگول دوستانی که می نویسند معمولا ازعکس خودشان در پست ها استفاده نمی کنند ولی نه به خاطر عکس ناموزون خودم فقط به عشق لبخند آن آقایی که پشت سر لبخندی برلب دار د ونه می دانم چه کسی بودواسمش چیست این عکس راگذاشتم خداوند این آقارا هرجا که تشریف دارندبه سلامت نگه دارد اجرشان با اربابمان امام حسین
حقیقتش در ویرگول دوستانی که می نویسند معمولا ازعکس خودشان در پست ها استفاده نمی کنند ولی نه به خاطر عکس ناموزون خودم فقط به عشق لبخند آن آقایی که پشت سر لبخندی برلب دار د ونه می دانم چه کسی بودواسمش چیست این عکس راگذاشتم خداوند این آقارا هرجا که تشریف دارندبه سلامت نگه دارد اجرشان با اربابمان امام حسین

امروز پنج‌شنبه است. با خودم قرار گذاشته بودم به یاد دفتر متن‌نویسی دوران نوجوانی، دل‌نوشته‌ای از زندگی و عمرم بنویسم.

اما دیدم امروز مصادف با اربعین است. گفتم بهتر است مطلبم مناسب روزی باشد که در آن قرار داریم.

آخرین حضورم در پیاده‌روی اربعین، سال ۱۳۹۸ بود. در مجموع، دو بار به کربلا سفر کرده‌ام؛ اولین بار سال ۱۳۹۶. آن زمان می‌خواستم گزارش سفر بنویسم. کمی هم نوشتم، ولی دیدم شرح اتفاقات شاید گاهی شیرین باشد، اما گاهی برای شنونده و خواننده ملال‌آور می‌شود.

این فاصله‌ی شش‌ساله، حسرت عجیبی دارد که شاید گفتنی نباشد. حسرت آن زیبایی که در پاهای خسته اما پرنشاط موج می‌زند. حسرت آن خواب شیرین بعد از یک روز پیمودن عاشقانه‌ی راه… خوابی که آدم را سرشار از شور می‌کند.

عمود به عمود که پیش می‌روی، حس می‌کنی به جایی نزدیک‌تر می‌شوی که سال‌ها منتظرش بودی. وقتی به کربلا رسیدم، باورم نمی‌شد… اینجا کربلاست! همان‌جا که سی سال پیش می‌گفتیم: «کی راهش باز می‌شود؟»

آری، حالا حرم روبه‌روی چشمانت است و می‌خواهد تو را در آغوش بگیرد.

نگویید کربلا از بس رفته‌ایم تکراری شده؛ کربلا مثل هوا برای ریه‌ها ضروری است. هوای کربلای حسین برای دل، نسیم حیات است.

از عمود هزار و مخصوصاً عمود هزار و دویست تا عمودهای پایانی – آن سال که آخرین عاشقانه‌رویم بود، هزار و سیصد و خورده‌ای – حس انتظاری موج می‌زد که با دست ناتوان و فکر محدودم توان نگارشش را ندارم.

شب‌های جمعه‌ی کربلا خودش داستانی جداست. داستانی که گفتنش زبانی شیرین، چشمی اشکبار و دلی کبوتری می‌خواهد که همراه کبوترهای حرم پرواز کند. یادم هست نوحه‌ی سیب سرخی، اشک را چون مروارید بر چشمانم جاری کرده بود:

«از تو ممنونم، نکردی جوابم، با حال خرابم…»

آری، تو پذیرفته بودی مرا، حضرت نگار… ولی انگار دیگر میسر نیست بپذیری مرا شاید جوابت به من این باشد که دلم زنگار گرفته. نمی‌دانم… هر چه هست، حالم گرفته است. الان که می‌نویسم، اشک می‌ریزم. با حسرت و غم می‌نویسم؛ با حسرتی واقعی که چرا جاماندگی‌ام شش ساله شد.

بگذار کسانی باشند که عشق ما به تو را به سخره بگیرند. ما تو را داریم و به تو خوشیم.

یارا… یک کلام به تو بگویم:

خوشا دردی که درمانش حسین است، خوشا جانی که جانانش حسین است.

با اشک چشمانم که روی صفحه‌ی لمس گوشی می‌چکد، این را می‌فرستم به تو. از دور… که دور نیستی. تو محبوب دلی، و دل مگر می‌تواند دور باشد؟

از نزدیک به نزدیک‌تر، سلام…

السلام علیک

یا اباعبدالله الحسین، روحی له الفداء.

یادی هم شود از استاد فرشچیان صاحب این تابلوی بی نظیر که به تازگی به رحمت حق رفتند قلموی استادو تعهدشان پرتکرار باد انشاالله
یادی هم شود از استاد فرشچیان صاحب این تابلوی بی نظیر که به تازگی به رحمت حق رفتند قلموی استادو تعهدشان پرتکرار باد انشاالله

کربلاحسرتسال
۱۴
۲
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید