به دلیل اینکه هنوز تهرانی صحبت میکنم و به لهجهی سبزواری حرف نمیزنم، خیلی وقتها وقتی سوار ماشین میشوم، راننده از همان ابتدا متوجه میشود که اصالتاً اهل اینجا نیستم. میپرسد: «مشخصه که از اول اینجا زندگی نمیکردی.» من هم جواب میدهم: «از ۲۴ سالگی به اینجا آمدم و زندگی میکنم.»
بعضیها میگویند: «کار خوبی کردی که اینجا ماندگار شدی. آبوهوای روستا بهتر از شهر است، مخصوصاً اگر آن شهر تهران باشد.» اما امروز رانندهای که سوار ماشینش شدم، نظر کاملاً متفاوتی داشت. گفت: «اشتباه کردی آمدی اینجا؛ تهران بهتر نبود؟ اینجا درآمد چندانی ندارد، مگر اینکه باغ و زمین زیادی داشته باشی. وگرنه زندگی در اینجا چندان خوب نیست.»
حالا شرایط زندگی من، بهدلیل مشکلات عصبی که داشتم، با خیلیهای دیگر متفاوت بود و شاید تصمیمی که گرفتم برای من قابل توجیه باشد. اما این ماجرا فقط یک نمونهی کوچک از تفاوت دیدگاه آدمهاست.
واقعاً دربارهی اینکه در این تصمیم چه کسی درست میگوید، نمیتوان یک پاسخ قطعی داد. شاید بستگی داشته باشد که آدم در زندگی بیشتر دنبال چه چیزی باشد؛ زندگی آرامتر یا درآمد بیشتر؟ هرچند زندگی شهری هم این روزها مثل گذشته نیست و هزینههای زندگی در بسیاری از موارد از درآمدها جلو زده است.
غرض از این حرفها این است که دیدگاه آدمها با یکدیگر متفاوت است و برای قضاوت دربارهی درست یا غلط بودن یک تصمیم، باید همهی جوانب آن را در نظر گرفت. ممکن است تصمیمی برای یک نفر بهترین انتخاب باشد و برای دیگری اشتباه.
شاید در زندگی نتوان همهی مزایا را یکجا و بهطور کامل داشت. از قدیم هم گفتهاند: هم خدا را نمیشود خواست و هم خرما را.