
این جناب تازه به تازه از همون دوستاییه که از اولی که تو ویرگول مینوشتم، همیشه کامنت میداد، لایک میکرد، خلاصه خیلی لطف داشت. ولی خب، خیلی حرص میخوره. من که اوج اعصابخرداهم، دلم یجوری میشه. از پاییز حرف میزنی، میگه: «در آخرین غروب دلگیر تابستان، تحریمها برگشت.»
امروز که بهش تبریک گفتم روز تولدش، دوباره دیدم از قبض آب و برق نوشته!
من میخواستم به این دوست عزیز بگم:
کسی از من منفیگراتر نیست. مدِنی آخرش مو که مِدِنُم.
جنگ جهانی سوم هم ، مَره غصه چیشرو مُخری؟ ول کو!
یَک لقمه نون پیدا منیم، مخریم دِیَه.
مو چی باگایوم که برای سرویس بِچههام بِموندَیُم؟ وِل کو دیه بُرار.روز،تِوِلودتِس دیه
هر چی میخواد بشه، غم فردا رو نخور.
روز تولده، دیگه یکم شاد باش تا بهت تبریک بگیم، دوست عزیز.
پست چیز دیگهای میخواستم بذارم، ولی نمیدونم چرا این به نظرم رسید بنویسم. خلاصه، برای من مثل روز روشنه که آینده تاریکه، ولی خب دنیا میچرخه دیگه.
امیدوارم جناب تازه به تازه از حرفهای من ناراحت نشه.
من به ایشون و بچههای ویرگول ارادت دارم.
این فقط یک شوخی بود برای اینکه دل ایشون شاد باشه.
البته من سبزواری درست و حسابی یاد نگرفتم، ولی در حد توان نوشتم.
---
پینوشتها:
پن ۱: جمله اول به فارسی معیار →
«تازه به تازه عزیز، اینقدر خودتو اذیت نکن برادر، پیر میشی و زمینگیر میشی.»
پن ۲:
میدونی، من که میدونم آخرش جنگ جهانی سوم میشه. غم چی رو میخوری؟ رها کن.
یک لقمه نون پیدا میکنیم میخوریم.
دیگه من چی بگم که برای پول سرویس بچههام موندم.
ولش کن برادر.روز تولد امروز دیگه