
این نوشته مربوط به چند روز پس از زلزلهٔ بم در سال ۸۲ است. پیشتر هم دربارهٔ این دفتر و نوشتههایش مطالبی منتشر کرده بودم.
در همان روزها برادرم به من گفت: «تو که فقط برای خودت مینوشتی، این همه تسلیت و تبریک را به چه کسی میگفتی؟» وقتی فکر کردم، دیدم حرف بیحسابی نمیزند. با خودم گفتم شاید آن روزها ناخودآگاه تصور میکردم این نوشتهها روزی خوانندهای غیر از خودم هم خواهند داشت.
اما بعدها به نکتهٔ دیگری رسیدم؛ شاید من واقعاً به خودم تسلیت میگفتم؛ به خودم، بهعنوان یک انسان و یک هموطن. مگر نه اینکه من هم عضوی از جامعهٔ انسانی بودم؟ مگر نه اینکه داغ هموطنانم، به سهم خود، داغ من هم بود؟ پس شاید من نیز سزاوار تسلی خاطر بودم.
شاید ما انسانها گاهی باید خودمان را مخاطب قرار دهیم و بپذیریم که هر آنچه در این جهان رخ میدهد، از غمها و شادیها گرفته تا رنجها و امیدها، در زندگی و درون ما نیز اثری بر جای میگذارد.
چند روز پیش کلیپی از یک خوانندهٔ آمریکایی دیدم که هنگام اجرا روی صحنه میگفت: «ما صاحب این کرهٔ خاکی نیستیم؛ ما فقط چند صباحی مهمان سفرهای هستیم که زمین برایمان گسترده است.» این جمله مرا به فکر فرو برد. شاید حقیقت همین باشد؛ ما در این دنیا شریک یکدیگریم و هیچ رنج و شادیای کاملاً بیارتباط با ما نیست.