
چیزی دیگر برای نوشتن نیست. از ابتدا که شروع کردم، از دلنوشته و شعر شروع کردم. بعد چند تحلیل سیاسی، بعد چند مقاله اجتماعی. گاهی از مذهب، گاهی از روستا، گاهی از تاریخ، گاهی از زندگی خودم، گاهی از گوسفند، گاهی از شعر، گاهی از تهران، گاهی از افسردگیهایم… و امروز دیگر هیچ.
دیگر برای بیسوادی مثل من، ایدهای برای نوشتن نیست. چون اگر بخواهم از جایی از زندگی و دردهایم بنویسم، قضاوت میشوم و شاید برایم خوب نباشد. و اگر بخواهم تکراری بنویسم، دیگر برایم دلچسب نیست.گذشته ام پر چیزهایی که مردم از گفتنش خجالت می کشند وخیلی هایش هم دست من نبود ولی من همینجوری هستم که می نویسم .
اعتراف میکنم به خنسی ایده نوشتن رسیدم. اشکال ندارد؛ وقتی انسان چیزی برای گفتن ندارد، چیزی نگوید. وقتی چیزی برای نوشتن ندارد، ننویسد. وقتی چیزی برای نوشتنمان دلچسب نیست، وقتی بساط واژهی ذهنت خالی است و دیگر چیزی برای عرضه ندارد…م
فکر کنم همین نوشته هم تکراری است.وهمان پست تکرار مکررات من اصلا زیبانیست است آره، دقیقاً همین هم همان است. وقتی مجبوری خودت را سانسور کنی، دیگر باید به ننوشتن خود را مجبور کنی. خلاصه، به خنسی ایده رسیدم.
اگر هم ایدهای هست، برایم جذاب و دوستداشتنی نیست. این حال و روز ذهنم برای دست به قلم شدن بود.
همین را نوشتم و تقدیم کردم.
ممنون دوستان.