
همه از پاییز میگویند؛ از دلتنگیهایش، از برگهای زردش زیر عابران که خشخش میکند، و از غروبهای دلگیرش.
حتی بعضی پا را فراتر نهادهاند و از مردنِ زندگی در پاییز میگویند.
اما از نظر من، پاییز چیزی جز «بهارِ خسته» نیست.
بهار یعنی زندگی، و زندگی هیچگاه در دنیا نمیمیرد.
وقتی بهار راه را با قدرت و پرانرژی آغاز میکند، کمکم میبیند تا ابد نمیتواند همان همیشگی باشد که از او میشناسند.
کمکم چیزی بهعنوان تابستان سر و کلهاش پیدا میشود.
بهار در ابتدای راه چه کرده؟
گل و سبزههای روی تابلوهای صحرا را نقاشی کرده است.
کمکم تابستان، نامی که شروع میشود، به نظر من اصلاً وجود ندارد؛ و هر چه هست در دنیا همان بهار و حیات است.
تابلوهایش را به گالریِ برگزارشده در مکانِ درختان میبرد و به همگان نشان میدهد که:
من زندگیام و اینها حاصلِ قریحهی هنریِ من است.
تابستان نه، همان بهار نیمهخسته است که دیگر توان کشیدنِ طرحهای زیبا روی تابلوهای دشت و صحرا و کوه را ندارد.
به ناچار همهی آنها را تقدیمِ دیگران میکند، و آنچه برایش میماند، تابلوهای پر از زردی و پژمردگی است.
---
پینوشت:
بهارِ جانِ خستهی من، یا پاییزِ دروغینِ مردم!
برگهای خزانزده یا تابلوهای روی دست را به من امانت بده.
هر وقت دوباره سرحال شدی و شروع کردی به کشیدن، بیا آنها را با تابلوهای گل و ریحان طاق بزنیم.
ولی تو در جواب میگویی:
زهی خیال باطل! تابلوهای زردم باشد برای خودت.
---
بهارِ جانِ قصه که دیگر از عرضهی تابلوها خسته شده و در واقع میخواهد استراحت کند،و نامش میشود «پاییز».
تنش پر میشود از خستگی، و ذهنش پر از تشویش.
پاییز، همان بهارِ در حالِ تجدیدِ قواست.
آری، دستِ حیاتِ خدا هیچگاه خاموش نمیشود، تا وقتی ارادهاش بخواهد.
بهار، قریحهی هنریاش کور نشده؛ فقط ذهنش خسته است.
باید کمی تیمار شود.
---
بهارِ خسته در انزوا مینشیند و خود را قایم میکند تا به او بگویند «پاییز».
او در این مواقع یک دوست دارد، شاید هم نامزدش است:
او، ابرِ قصهی ماست.
ابر وظیفهاش تیمارِ بهارِ خستهجان است.
اما چیزی که بیش از همه قریحهی هنریِ بهار را زنده میکند، اشکِ چشمانِ ابر است.
در این لحظات، ابر سرِ بهارِ زیبای ما را بر شانه دارد.
---
حالا، اینجا در پاییز – هرگز نه در بهارِ در حالِ استراحت – به ابر میگویم:
هوای بهارِ جانِ قصهی ما را داشته باش.
چند سالی است که انگار ابر، چشمانش خشکیده یا نه، کماشک شده، و کمکم بهار هم قریحهی هنریاش ضعیف شده و تابلوهایش نصفهکار از کار در میآیند.
من به او میگویم:
ابرِ عزیز، هوای بهارِ جانِ عزیزم را داشته باش.
من و همهی آدمها و همهی جهان به او نیازمندیم.
گوسفندان هم از تابلوهای زیبایش به وجد میآیند.
خدا کند که چشمانت، به قول انسانها، چو ابرِ بهاری ببارد.
---
خدایا، هم ابرِ قصهی ما و هم بهارِ جانِ عزیزم را به تو میسپارم.
خودت به بهترین وجه پشتیبانشان باش. 🌧🍃
نوشته ای در کنار گوسفندان خسته از خساست چشمان ابر
دلنویسی تنها که دلش لک زده برای باران
پنج شنبه اول آبان ۱۴۰۴ هجری خورشیدی