بنویس اونچه تودلت داری کسی مزاحمت نیست بنویس تا دلت خالی بشه تا بشی صاف صاف مثل آیینه کسی که مرز برات بذاره دل نداره گفتم بنویس هرچی دوست داری ولی خودم حقیقتش تایه جایی میتونم بنویسم یه جایی دیگه دلم همرام نیست مثل موقعی که داری یک مسیر میری یکدفعه پاهات توان رفتن بیشترو نداره من یه جایی که دلم ترمز می کنه باخودم میگم چته اون جواب میده اینجا مثل اینکه یکی منو دوست داره که میخواد ننویسم میگه خودکارت بذار زمین دستتواز روکیبور د بردار لمس گوشیتو فراموش کن منو نگاه کن نوشتن دیگه به دردت نمی خوره خودکارم تا یه حدی احساس داره بعد میشه یه شی بی روح آره اون موقع است که می بینم تا همون جا نوشتن درست بوده باقیش دیگه به صلاح نیست باید بشینم صدای قلبمو گوش کنم من که منظور خودمو می فهمم تویکم دقت کن ببین کجا دلت میگه با اون قضیه نمیشه نوشتنی کنار اومد باید اونجا حس کردنی باشی من اینارو که بهت گفتم ولی ولش کن توآزادی هر چی دوست داری بنویسی اختیار دلتو داری من چی کار به تو دارم ولی دل من مرز داره امیدوارم اگه دوست داشتی یه مرزی برا دلت بذاری حس خوبیه که دلت با او عشق واقعی یکی بشه موفق باشی دوست عزیز نویسنده