میبینم پستهایی که میگذارم خیلی کم کامنت دارند. کم لایک بودنش مشکلی نیست، ولی کم کامنت کمی تو ذوقم میزند. چرا؟ چون از بس در این روستای سوت و کور تنهام، یک گپ و گفت مجازی هم برایم غنیمته.
البته تعداد کسانی که میخوانند فکر کنم زیاد نیست. آره، ویرگول کلاً برای نوشتنه و تا حدی خواندن؛ منم زیاد انتظار ندارم نوشتهها خیلی خونده بشه، چون آنهایی که سالها هم تو ویرگولند تازه نوشتههایشان خونده نمیشود، چه برسد به من که دو ماه و نیم مرتب مینویسم.
لایک زیاد مهم نیست، چون ممکنه یک متن خوب و عمیق باشه البته منظورم نوشته های خودم نیست سوتفاهم نشه ولی مخاطب حوصله خوندنش رو نداشته باشه، و یک متن طنازانه به سبک اینستاگرام مثل نوشته های آقای بنی هاشمی بیشتر خونده بشه. حالا به نظرم هر دو سبک لازمه؛ تنوع لازمه، همه نوع متنی نوشته بشه.
دوست دارند ویرگولیها میخوانند، دوست نداشتند نمیخوانند. منم فقط برای ایجاد یک گفتگوی دوطرفه این پست رو میذارم که خیلی مفید و ارزشمنده. این به رشد فکری کمک میکنه.
این آخرین برگ مطلبیه که در تحویل سال ۱۳۸۶ نوشتم.

میخواستم ببینم اگر شما لحظه تحویل سال ۱۴۰۵ برگ بعد دفتر رو بعد از ۱۹ سال بخواهید بنویسید، چه چیزی
می نویسید؟

مینویسید؟