حقیقتش این است که ما اگر بر فرض محال به گذشتهی زندگیمان برگردیم، آیا باز هم همین راه را در زندگی میرفتیم که در این چند سال گذشته رفتیم؟
شاید خیلی از حوادث گذشته دست ما هم نباشد و شرایط کشور، خانواده و محیط به ما تحمیل کند.
مثلاً خشکسالی در یک روستا کمکم کشاورزی را از بین میبرد و شاید روستاییان را وادار به ترک روستا و مهاجرت به شهر کند.
یا برعکس، جنگ در شهر باعث شود عدهای از مردم مدتی در روستا زندگی کنند.
یا مثلاً کسی قصد خرید خانهای دارد، پولی پسانداز میکند یا ملکی را میفروشد، اما به یکباره جهش ارزی مثل جهش الان اتفاق میافتد، قیمت ملک چند برابر میشود و دیگر با پسانداز و پولش دو دانگ خانه هم نمیدهند.
ولی همهچیز در زندگی به این شکل نیست؛ کارهایی هم هست که اگر ما انجام میدادیم، شاید سرنوشتمان این نمیشد. پس همیشه هم همهچیز جبری نیست.
من سوم تیر ۱۳۸۹ با همسرم عقد کردم و از همان سال از تهران به روستا مهاجرت کردم.

حقیقتش الا
ن که نگاه میکنم، در این ۱۵ سال اگر بگویم این راه را نمیرفتم، دلم نمیآید، چون همسر و بچههایم را دوست دارم.
زندگی بدون نازنین زینبم و سجادم برایم قابل تصور نیست.
این فکر که ازدواج نمیکردم و این بچهها را نداشتم، حقیقتاً برایم عذابآور است.
ولی در این ۱۵ سال مسائلی به وجود آمد؛ سه تا چهار سال درگیری با اهالی روستا داشتم.

دادگاه در نهایت به سود من تمام شد و سالهایی از عمرم بهخاطر همین دعوا تلف شد.

مسائل اقتصادی هم، مانند دیگران، وجود داشت.
در واقع اگر نظر بدهم، نمیتوانم بگویم این ۱۵ سال را نمیرفتم و نمیتوانم بگویم حتماً میرفتم، ولی حداقلش این بود که تغییراتی انجام میدادم.
کمی پسانداز داشتم، آن زمان شاید میشد با آن در شهر خانهای خرید، حتماً میخریدم.
و یکی از کارهایی که میکردم این بود که حرص و جوشی را که برای آن موضوع شکایت خوردم، یا نمیخوردم یا کمتر به خودم سخت میگرفتم.
حالا نظر شما چیست؟
دوست دارم کامنتهایتان را بخوانم.
اگر من و این نوشته را قابل دانستید و دوست داشتید، نظرتان را بفرمایید.