ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

بر فرض محال: اگر الان به ۱۵ مهر ۸۹ برگردید، همین راه را در این ۱۵ سال می‌رفتید؟

حقیقتش این است که ما اگر بر فرض محال به گذشته‌ی زندگی‌مان برگردیم، آیا باز هم همین راه را در زندگی می‌رفتیم که در این چند سال گذشته رفتیم؟

شاید خیلی از حوادث گذشته دست ما هم نباشد و شرایط کشور، خانواده و محیط به ما تحمیل کند.

مثلاً خشکسالی در یک روستا کم‌کم کشاورزی را از بین می‌برد و شاید روستاییان را وادار به ترک روستا و مهاجرت به شهر کند.

یا برعکس، جنگ در شهر باعث شود عده‌ای از مردم مدتی در روستا زندگی کنند.

یا مثلاً کسی قصد خرید خانه‌ای دارد، پولی پس‌انداز می‌کند یا ملکی را می‌فروشد، اما به یک‌باره جهش ارزی مثل جهش الان اتفاق می‌افتد، قیمت ملک چند برابر می‌شود و دیگر با پس‌انداز و پولش دو دانگ خانه هم نمی‌دهند.

ولی همه‌چیز در زندگی به این شکل نیست؛ کارهایی هم هست که اگر ما انجام می‌دادیم، شاید سرنوشت‌مان این نمی‌شد. پس همیشه هم همه‌چیز جبری نیست.

من سوم تیر ۱۳۸۹ با همسرم عقد کردم و از همان سال از تهران به روستا مهاجرت کردم.

این عکس مربوط به سال ۸۹ قبل ازازدواجمه
این عکس مربوط به سال ۸۹ قبل ازازدواجمه

حقیقتش الا

ن که نگاه می‌کنم، در این ۱۵ سال اگر بگویم این راه را نمی‌رفتم، دلم نمی‌آید، چون همسر و بچه‌هایم را دوست دارم.

زندگی بدون نازنین زینبم و سجادم برایم قابل تصور نیست.

این فکر که ازدواج نمی‌کردم و این بچه‌ها را نداشتم، حقیقتاً برایم عذاب‌آور است.

ولی در این ۱۵ سال مسائلی به وجود آمد؛ سه تا چهار سال درگیری با اهالی روستا داشتم.

این چهره من است در زمان یک کارشناسی دادگاه در آن ۳ تا ۴ سال درگیری در این روستا
این چهره من است در زمان یک کارشناسی دادگاه در آن ۳ تا ۴ سال درگیری در این روستا

دادگاه در نهایت به سود من تمام شد و سال‌هایی از عمرم به‌خاطر همین دعوا تلف شد.

این نهایت  در نهایت ۳  سال طرفی که از ما شکایت کرده بود بیحق اعلام شدولی ۳ سال پر ازاسترس گذشت.
این نهایت در نهایت ۳ سال طرفی که از ما شکایت کرده بود بیحق اعلام شدولی ۳ سال پر ازاسترس گذشت.

مسائل اقتصادی هم، مانند دیگران، وجود داشت.

در واقع اگر نظر بدهم، نمی‌توانم بگویم این ۱۵ سال را نمی‌رفتم و نمی‌توانم بگویم حتماً می‌رفتم، ولی حداقلش این بود که تغییراتی انجام می‌دادم.

کمی پس‌انداز داشتم، آن زمان شاید می‌شد با آن در شهر خانه‌ای خرید، حتماً می‌خریدم.

و یکی از کارهایی که می‌کردم این بود که حرص و جوشی را که برای آن موضوع شکایت خوردم، یا نمی‌خوردم یا کمتر به خودم سخت می‌گرفتم.

حالا نظر شما چیست؟

دوست دارم کامنت‌هایتان را بخوانم.

اگر من و این نوشته را قابل دانستید و دوست داشتید، نظرتان را بفرمایید.

سال
۲۷
۲۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید