
تقدیم همچنین به همه ی پرستارانی که در ویرگول می نویسند.🌹🌹🌹
ای بانوی صبر، در شب میلادت دلم را سوی جاده مهرت روانه میکنم و ترک این خانههای خیالی ویرانه میکنم و دستهایم را دراز به سمت آسمان می کنم. اینگونه میخوانمت: زینب بزرگ صبور.
هرگز صبر در مقابل تو تاب مقاومت نداشت؛ صبر هم از صبر تو خسته میشد و جا زد. ولی تو در میدان مسابقه صبر، صبر را هم پشت سر نهادی.
اینجاست که باید گفت: روز میلادت، روز پرستار باشد، چرا که مقاومت در کمک به انسانها—چه به روحشان و چه به جسمشان—نیاز به صبر و پایداری دارد. آنچه رسیدگی به یک انسان ضعیف را که پر از دغدغه و درد است قابل تحمل میکند، تنها صبر است. البته صبر هم عشق میخواهد؛ بیعشق، صبر برای چه چیز؟ برای که باید تحمل کرد؟
اگر پرستاری نتواند به این دید به شغلش نگاه کند، پرستاری را جز رنج و سختی نمیبیند. عشق و صبر، لازم و ملزوم حرکتاند و تو هردو را داشتی. رمز ایستادگیات، عشق به محبوبت حسین بود و صبر در راه محبوب، فراق را هم مثل وصال زیبا میکند.
در اینجا باید به پرستاران گفت: گرچه قدر تلاشهایتان دیده نمیشود، ولی تلاشهایتان تاریخ را خواهند ساخت. همانطور که بانو زینب تاریخ را ساخت و خدمات شما، عبور از کرونا را ساخت، پس همچنان با همه بیمهری، تاریخ را بسازید. گرچه زندگی نان هم میخواهد.

یکشنبه ۴ آبان ۱۴۰۴
۵۶ روز تا پایان خزان ۱۴۰۴
۱۴۵ روز تا بهار ۱۴۰۵