

امروز با تمام اتفاقاتی که بر این عالم فانی گذشته، به روز شهادت بانوی آب و آیینه میشناسند. در این همه سال، غربت روی هم انباشته شده که با خود این پیام را زنده نگاه دارد: پیامبری رفت و دخترش را در زمان زندهبهگور کردن دختران چنان گرامی میداشت که دستش را میبوسید و لحظهلحظه آن گل بهشتی و حوریه انسانی را میبویید.
ولی جماعتی بعد از او چنان رفتار کردند که گویی همهی اینها فقط رویایی زیبا در شب ظلمانی جهلشان بوده. و چنان برای زندهبهگور کردن این رؤیا عجله داشتند که معبّران این رؤیا را خوابزده پنداشتند و خواستند روی همهی این زیباییها خاکی ریخته و مدفونش کنند؛ که انسان و تاریخ را انگشتبهدهان میگذارد که واقعاً در آن ۷۵ روز یا ۹۵ روز چه اتفاقی افتاد؟
دین و مرام مردم زیر و رو شد؟
یا اندوختهی خاطرات پیامبر به آن زودی از خانهی پندارشان جارو شد؟
هرچه بود قصه فقط این نبود. داستان فقط گرامیداشتن یک دختر پیامبر در عصر ظلم بر زنان و کودکان نبود؛ این که جای دعوا نداشت.
قصه جایی پیچیده میشود که بخواهی بین دو راه یکی را انتخاب کنی:
یکی تن دادن به حقیقت، گرچه نانی در دنیا برای تو ندارد و واگذاری عرصهی دنیا به کسی که شایسته است، در حالی که خودت به کنج عزلت و حاشیه بروی.
یا پا گذاشتن روی حقیقت برای سیاست و ریاست؛ که در آن تو حاکم زمانه باشی و مردم بالاجبار فرمانبردار تو، در حالی که اصلاً لایق نشستن بر آن کرسی رفیع نباشی
قصه جایی سخت میشود که یک طرف نان دارد و یک طرف بذل جان.
یک طرفش ایمان در سختی است، یک طرف تکیه بر بالشتی و تختی
یک طرف همیشه دنیای به ظاهر زیباست و یک طرف همیشه جایی که به چشمان ظاهربینان ناپیداست.
هرچه هست پای سیاست در همهجا هست. هرکه میگوید جایی از سیاست خالی است فریبکار است.
امروز فرهنگ و ورزش هم جای مچاندازی طیفهای سیاسی است.
سیاست تعارف ندارد. اگر به خیر و شر معتقد باشی، خیر دنیای را نخواهد گرفت مگر آنکه عنان کارها در زندگی را به دست بگیرد. و شر همه جا را امروز در دست ندارد چون فرمانروای دنیا سرمایهداران از خدا بیخبرندکه اکثرشان از جحودند، نه هیچکس دیگر.
و در واقع بدان امروز همان ادامهدهندگان راه شری هستند که نطفهاش بعد از عروج پیامبر بسته شد. و زهرا انتخاب کرد طرف خیر تاریخ را بگیرد.
ولی وقتی تنها که باشی—زهرا هم که باشی—باید خون دل بخوری و زیر بار مصیبتها قامتت گرچه جوان است، چون پیران خم نماید.
هرچه هست وقتی قرار است صحنهی امتحان دنیا سالم بماند جای معجزه نمی ماند و همه سر جلسهی امتحان، سر بر برگهی ابتلائات باید بنشینند، چارهای جز منتظر ماندن برای پایان زمان امتحان نیست؛ که یا مرگ ظالمان است یا رسیدن بشر به حدی از کمال که ستم را بد پندارد و خوبی را بپذیرد و در طرف خیر تاریخ بایستد.
تا آن زمان که پیشوای خیر رخ بنماید و مردم از دور راهی امتحان خیر و شر، طرفداری حق را بپذیرند و پشت پیشوای خیر با اختیار خودشان بایستند.
در هر صورت دوراه بیشتر نیست: یا خیر یا شر.
و زهرا سمت خیر و روشنی تاریخ ایستاد.
ما هم اول آخر سمتی ایستادهایم؛ وسطی وجود ندارد.
تاریخ ۳ آذر ۱۴۰۴ هجری خورشیدی و۳ جمادی الثانی ۱۴۴۷ هجری قمری
شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها تسلیت باد.
.