پست ۵۰۶
دوشنبه ۱۶ شهریور ۱۴۰۵

فرشته وارد خانهٔ علیمحمد شد تا سری به بهزاد بزند. همین که وارد شد، دید بهزاد گوشهای نشسته و ناراحت است. روی طاقچه، کاغذی قرار داشت.
فرشته رو به بهزاد کرد و گفت:
ـ بهزاد، چرا ناراحتی؟ این کاغذ چیه؟
بهزاد آهی کشید و گفت:
ـ خودت بخون، آبجی.
فرشته کاغذ را برداشت و چند خطش را خواند. ناگهان با تعجب گفت:
ـ یعنی جواد چشمسفید برای یه باغ کوچیک از دست ما شکایت کرده؟ مگه قیمت این باغ بادام چقدره؟
بهزاد چیزی نگفت.
فرشته روبهروی برادرش نشست و گفت:
ـ غصه نخور، بهزاد. خدای ما هم بزرگه.
چند روز بیشتر تا دادگاه نمانده بود؛ اما همین چند روز کافی بود تا دل بهزاد و فرشته از جواد پر از کینه شود.
بالاخره روز دادگاه رسید.
جواد که برای گرفتن ارث ناچیز پدرش حاضر نشده بود حتی کنار جنازهٔ او بماند، با هواپیما خودش را به نیشابور رسانده بود.
ساعت شش صبح وارد ساختمان دادگاه شده بود و دو ساعت مانده به شروع جلسه، در سالن انتظار نشسته و منتظر دادگاه بود.
وکیل عماد، نیم ساعت بعد رسید و کنار جواد نشست.
حدود یک ساعت، این دو نفر تنها بودند و دربارهٔ حرفهایی که قرار بود در دادگاه بزنند با هم هماهنگ میکردند.
ساعت هفت و نیم، فرشته، مراد و بهزاد وارد سالن شدند و روی نیمکتی روبهروی جواد و وکیلش نشستند.
وکیل عماد همین که چشمش به فرشته و بهزاد افتاد، با خندهای تمسخرآمیز گفت:
ـ مهندس، چه خواهر و برادر دهاتی طوری داری!
جواد نگاهی به آنها انداخت و گفت:
ـ تقصیر خودشونه که بهجای آدمهای باکلاس، با بزغاله سروکله میزنند.
بعد با غرور ادامه داد:
ـ کنار اون پیرمرد عقبمونده بمونی، صد سال از ترقی عقب میافتی.
جواد کمی مکث کرد و گفت:
ـ من خودمو کشیدم از اون خرابشده بیرون. رفتم تهران، ببین چقدر سرمایه جمع کردم. این دوتا اُمل بودن، که همونجا پیش باباشون موندن.
فرشته که حرفهای جواد را شنیده بود، دیگر نتوانست خودش را کنترل کند.
از جا بلند شد و با عصبانیت گفت:
ـ جواد! تو که پیشرفت کردی، بسه دیگه...
حیا کن .بیشرف!
جواد با شنیدن این حرف از جا پرید.
بلند شد و به طرف فرشته رفت تا او را کتک بزند.
بهزاد و مراد سریع خودشان را جلو انداختند تا از فرشته دفاع کنند.
اما مشت جواد محکم به صورت بهزاد خورد.
بهزاد روی زمین افتاد.
خون از دماغش جاری شد و روی کف سفید سالن انتظار دادگاه چکید.
فرشته با دیدن خون برادرش فریاد زد:
ـ بهزاد!
قاضی که داخل اتاق دادگاه نشسته بود و سر و صدای درگیری را شنیده بود، با عصبانیت دستور داد:
ـ همهشان را بازداشت کنید!
چند لحظه بعد، مأموران هر چهار نفر را از سالن بیرون بردند و به بازداشتگاه منتقل کردند.