
خستهِ خسته، غروب در حال بازگشت به خانه سوار مترو شد. چیزهایی که امروز شنیده بود، ذهنش را رها نمیکرد.
یکی از اربابرجوعها گفته بود: «دولت به شما پول مفت میدهد. کار مردم برایتان به اندازهٔ پوست پیاز هم ارزش ندارد.»
در دلش حقوق ناچیزش را حساب و کتاب میکرد و با خود میگفت: «چقدر کم پول مفت به ما میدهند.»
ایستگاه به ایستگاه، مسافران به پایان سفرشان نزدیک میشدند. مردی هنگام پیاده شدن به همه تنه زد و گم شد. کودکی فندک میفروخت. عدهای درخواست کمک میکردند. همهٔ این صحنهها برایش تکراری بود.
بازی با گوشیها مسافران را سرگرم کرده بود، اما زنی در دفترچهای کوچک چیزی مینوشت. ناخودآگاه چشمش به صفحه افتاد. تنها یک جمله دیده میشد:
«این نیز بگذرد.»
قطار همچنان پیش میرفت و او به آن جمله فکر میکرد. کمکم تمام اتفاقات روز، دلخوریها، حرفها و نگرانیها، مثل ایستگاههای مترو یکی پس از دیگری از ذهنش عبور کردند.
مترو به ایستگاه آخر رسید؛ افکار او هم.