پست ۱۰۲
آغاز نوشتار
به نام خداوند ایران


ایرانستیزی نکن دوست عزیز مذهبی
حقیقتش امروز یک مقاله در ویرگول میخواندم که در مورد افرادی است که میخواهند بین ملیت ایرانی و مذهب تشیع اختلاف بیاندازند. البته انتقاد به طرف مذهبی بود که سعی دارد ملیگرایی و نمادهای ملی را از صحنه اجتماع ایران حذف کند.

یک بحث و اختلافی را در کامنتها دیدم که در مورد مسئله ذوالقرنین در قرآن کریم ایجاد شده بود. نویسنده مقاله اعتقاد داشت کوروش کبیر، پادشاه هخامنشی، همان ذوالقرنین است ــ که این نظر علامه فقید علامه طباطبایی است.
اما طرفی که در مقاله مورد نقد قرار گرفته بود، اعتقاد داشت اسکندر مقدونی همان فردی که سلسله هخامنشی را منقرض کرد و ایشان، اسکندر کبیر نامش داده بود؛ همان ذوالقرنین است.
بعد از خواندن مقاله، زیر آن کامنتی گذاشتم و به آن نویسنده محترم یادآور شدم که با اینکه با بیشتر مقاله شما موافقم، ولی ایرانستیزی و دشمنی کلی با فرهنگ ایرانی وهم با دشمنی با فرهنگ اسلامی است. در شبکههای اجتماعی خارجی پر از این تعارضهاست، در حالی که ویرگول در مقابلشان دنیای کوچکتری است.
ایرانستیزی به بهانه دفاع از تشیع
اینکه اسکندر ذوالقرنین باشد یا کوروش، را من در موقعیتی نیستم که بخواهم دربارهاش سخنی بگویم. علم تفسیر قرآن قواعد و اصول و متدی دارد که امثال من در آن سر رشته نداریم. البته غیر از علم تفسیر، در این قضیه نیاز به عالمان علم تاریخ هم هست.
ولی یک چیز برای من بیشتر از همه سنگین بود: دفاع از اسکندر به عنوان فردی که نزد ایرانیان چهره خوشنامی نیست، آن هم از طرف فردی که خود را مذهبی میداند.
اینکه ما بدانیم ذوالقرنین کوروش بوده یا اسکندر، دردی از اکنون ما دوا نمیکند. آن چیزی که برای امروز ما راهگشاست، تحصیل اموری است که ما را به حفظ تمامیت ارضی ایران کمک کند ــ که یکی از لوازم حفظ فرهنگ تشیع هم است.
در واقع، این نکته ما را متوجه میسازد که جامعه ایرانی فقط از افراد مذهبی تشکیل نشده؛ و عدهای اگر پای کارند، فقط به خاطر ایران است و بس. دفاع از اسکندر مقدونی، یا توهین به حکیم فردوسی، یا زدن اتهام جنایات بیسند و پایه به کوروش، چیزی جز تنفر از فرهنگ دینی در جامعه به همراه ندارد و وحدت جامعه را دچار خدشه میکند.

---
خطر تضعیف وحدت ملی
در حالی که دانشمندان واقعگرایی که اصلاً ایرانی نیستند و حتی از کشور دشمن ما هستند ــ مثل میرشایمر ــ هدف آمریکا و اسرائیل را برخلاف دیدگاه سادهاندیشان و زودباوران، نه فقط تغییر حکومت، بلکه تجزیه سرزمین ایران میدانند. و در واقع، تجزیهای بدتر از سوریه را در ایران میخواهند.

اینجاست که باید شک کرد این اقدامات منظور و هدفش چیست: تضعیف وحدت ملی جامعه. جامعهای که با دوقطبی دچار ضربههای شدید شده بود و در زمان جنگ ۱۲ روزه کمی شکافش ترمیم شد.


هرچه هست، ایرانستیزان با هر هدفی ــ چه دفاع از تشیع و چه دفاع از غرب و غربگرایی ــ دشمنان وحدت و تمامیت سرزمینی ایران هستند.
---
نمونهای از تحقیر تمدن ایران
چند شب پیش کلیپی میدیدم؛ یک فرد داشت تلاش میکرد قدمت اثری در روم را از چغازنبیل در ایلام باستان (از ۳۲۵۰ سال پیش) قدیمتر نشان بدهد تا فرهنگ و تمدن و معماری ایرانی را تحقیر کند. در حالی که حرفش از اساس دروغ بود.
هرچه هست، خدای نکرده اگر کشور ما در خطر تجزیه قرار بگیرد، هم ملیگرایان ضرر میکنند و هم عاشقان مذهب تشیع. چرا که تجزیه سرزمینی ایران مساوی است با از بین رفتن تمدن و کشوری چند هزارساله به نام ایران؛ کشوری که قدیمیترین کشور دنیا است و اگراز صحنه جهان محو شودو این حتی برای دنیا درد بزرگی است، چه برسد به ما.


همچنین، طرفداران تشیع باید بدانند: شیعه از تلاشهای ایرانیان در راه حفظ و گسترش فرهنگ خود استفاده کرده و تضعیف یا ـ زبانم لال ـ تجزیه ایران میتواند ادامه حیات شیعه را که در هرصورت ادامه می یابد ولی با چالشهای زیادی مواجه کند. هرچند مذهب تشیع نیز حق بزرگی بر گردن ایران دارد، چون ایران را به وحدت سرزمینی در زمان صفویه رساند و ملیت ایرانی در تلفیق با آن مجدداً احیا شد.

---
پایان نوشتار
مسئله فراتر از یک مقاله ویرگول است، ولی این مقاله بهانه شد تا این رسم زشت ایرانستیزی را تقبیح کنیم.

جانم به تو ایران که ما پارهتن توییم. ما چگونه از خودمان، تاریخ و فرهنگمان فرار کنیم، در حالی که هزاران سال ما با تو بودهایم
و خدایت همچنان نگهدارت خواهد بود.
.
که هست مطمئنم .انشاالله

تاریخ نگارش پست ۱۰۲
چهارشنبه ۱۹ شهریور ۱۴۰۴ هجری شمسی
