.

چند دقیقه پیش پستی گذاشتم. بعد رفتم در ویرگول چرخی زدم و به یک پست برخوردم که «دنیا جای پیرمردها نیست» از آقای دادخواه عزیز — همانجا کابوسِ چهلسالگی دوباره آمد سراغم. دو ـ سه سال تا چهلسالگی فاصله دارم؛ حالا من چی بگویم که بعد از ۲۶ آبان میروم توی چهلسالگی. راست میگوید آقای دادخواه؛ دیگر وقتی آدم به نزدیکِ چهل میرسد احساس میکند دارد پیر میشود، انگار دنیا به او نیاز ندارد. میگویند دههشصتیها نسلِ سوختهاند، ولی من قبول هم دارم
از زمین و آسمان، از کوچه و خیابان و از بازارها و از روستاها و حتی از فضای مجازی — انگار حالِ بد میبارد. خب من هم بنویسم؛ چه فایدهای دارد؟ بگوییم «ما دههشصتیها نسلِ سوختهایم»؛ چه دردی را دوا میکند؟ اینکه خدا هم در حلِ مشکلاتِ ما ناتوان است، چه راهحلِ تازهای میسازد؟ اینکه حکومت زمانی ما را نیاز داشت و حالا که پیر شدهایم دیگر نمیخواهد — چه دردی دوا میکند؟
از این همه پستِ غمانگیز چه حاصل میشود جز یک حالِ بد برای کسی که میخواند؟ آره، دههشصتیها مشکلاتِ واقعی دارند: پیدا نشدنِ کار، مشکلِ مسکن، مجردیِ طولانی و... اما اینکه مرتب بگوییم «نسلِ سوختهایم» وضعیت را حل نمیکند؛ فقط حالِ ما را خرابتر میکند.
با کدام معیار؟ یعنی اگر بیشتر میخوردیم، بیشتر شهوترانی میکردیم؟مثلا مثلِ قبل از انقلاب ما سوخته نبودیم؟ اینجوری که بگوییم «گاو اصلاً سوخته نیست، خروس دیگر خام است» اگر مقصودِ شما پیدا نشدنِ کار و شغل و مستاجری و مجردی و اینهاست، نسلِ دههٔ هفتاد هم با این معضلات روبهروست.
بعضی وقتها با خودم فکر میکنم اصلاً برای چه زندهام، اما نباید همهچیز را فقط به نداشتنِ پول ربط داد. نمیدانم چرا اینطور احساس میکنم. خیلی وقتها جز غر زدن کاری نمیکنیم و حاصلش فقط حالِ بد است. آره، حالم بد شد؛ لایکم نکردم — نمیدانم؛ فقط میدانم بسیاری از پستها، نوشتهها و عکسها حالم را بد میکنند.
هر کس اختیارِ نوشتنش را دارد، اما به نظرم همهٔ مردم از این بدبختیها خبر دارند. کاش کمی امید تزریق کنیم؛ ناامیدی که سکهٔ رایجِ این دور و زمانهٔ سخت شده است.به همین دلیل پست صبح خودم را از حالت انتشار خارج می کنم. چون جز ترس ونا امیدی چیزی نداشت.