
«انتظار، واژهای آشناست
برای آنهایی که فاصله را درک کردهاند.
من از فاصله نمیترسم،
از انتظار نمیگریزم،
و از چشمبهراهی نیز نه.
من منتظرم...
چشمبهراه،
و درگیرِ فاصلهای
که روزی میان من و چهرهات
پل خواهد زد.
آن روز،
فاصله را از کنارمان دور خواهم کرد
و ما،
غرقِ تماشای یکدیگر،
هَاج و واج،
فقط به هم خیره خواهیم ماند.
آنگاه واژهها
نه بر زبان،
که میان چشمانمان
رد و بدل خواهند شد.
پس فاصله،
انتظار
و چشمبهراهی را ادامه خواهم داد،
و در کنارش
با یادِ تو زندگانی خواهم کرد.
و در قلبم،
نقاشیِ چشمانت را
بر تابلوی بیقراریها خواهم کشید،
تا دلم آرام گیرد
به این یقینِ شیرین
که ما
به هم خواهیم رسید.»